Gelaagde, soulvolle houseproducties

Uit de gebroken binnensteden van Amerika komt interessante dancemuziek. Zoals de populaire juke: opzwepende, uptempo lo-fi-beats vol geknipte vocalen en gebroken ritmes, afkomstig uit housebakermat Chicago – de stad die om het hoge moordcijfer ook wel ‘Chiraq’ wordt genoemd. En ook deze prachtplaat van Kenny Dixon Jr, alias Moodymann, een veteraan uit Detroit; de stad die al decennia in een steeds diepere depressie wordt gedompeld.

De nieuwe Moodymann past in een nostalgische trend in de dancemuziek. Acts als Daft Punk en Disclosure grepen vorig jaar terug op groovemuziek uit het verleden; van analoge disco, soul en funk tot ritmische en lichtvoetige house.

Ook Moodymann kijkt op zijn nieuwe album naar het verleden; de illustratie op zijn albumhoes – Moodymann als cartoonfiguur met afro, bierbuik en omringd door dames – is een verwijzing naar de hoogtijdagen van de P-Funk (‘pure funk’), evenals Moodymanns bijna twaalf minuten durende bewerking van Funkadelics Cosmic Slop, inclusief originele vocalen en riffs.

De muziek van Moodymann is bij vlagen net zo duister als de sfeer in Detroit, waar moord en drugshandel welig tieren, zo benadrukken op dit album korte interludes en nieuwsfragmenten.

Moodymann put uit vele bronnen. Hij remixt popzangeres Lana Del Rey en jazz-zanger Jose James, wringt de emotie uit een bluessample, en speelt subliem met stiltes, botsende geluiden en haperende percussie. Met briljant gekozen baslijnen en sublieme samples creëert hij hypnotiserende sfeerproducties waarop hij geïmproviseerd aandoende, simpele teksten fluisterzingt. Hij is geen geweldige vocalist en de gekreunde teksten hebben vaak weinig om het lijf maar dat rauwe en ongepolijste sluit aan op de onderbuiksfeer die Moodymann oproept met zijn gelaagde, soulvolle houseproducties: een wereld waarin verleiding, verpaupering en verlatenheid naadloos in elkaars verlengde liggen.