Opinie

Wat zijn we conservatief op de sociale media

Ik wilde 14 miljard schrijven, want dat is makkelijker dan 13,8 miljard euro, een beter getal om mee te smijten in een column over de overname van WhatsApp door Facebook. Maar wie afrondt, zit er meteen 200 miljoen euro naast. Onvoorstelbare bedragen, voor een bedrijfje met 55 werknemers en 20 miljoen dollar omzet. Zelfs als je de enorme hoeveelheid gebruikers (450 miljoen) meerekent, is het veel: Jesse Frederik van De Correspondent schrijft dat elke gebruiker 42 dollar waard was voor Facebook-oprichter Mark Zuckerberg. Hoe dat geld ook daadwerkelijk opgeleverd gaat worden, weet niemand.

Er waren nog een aantal dingen die me fascineerden bij de overname van WhatsApp door Facebook. Bijvoorbeeld al die mensen die als flirtende tienermeisjes op een schoolplein panisch deden over het feit dat übernerd Zuckerberg nu hun telefoonnummer heeft bemachtigd. Moeilijk doen over je telefoonnummer is best een interessante ontwikkeling. Nog niet zo heel lang geleden werd je telefoonnummer gewoon jaarlijks in een heel dik boek afgedrukt dat vervolgens bij iedereen in de regio, bij elk huis, bij elk bedrijf, op de mat viel. Het adres stond er ook bij. Handig! We maakten ons er geen enkele zorgen over.

Datzelfde telefoonnummer en adres beschouwt de gemiddelde Nederlander nu als extreem privacygevoelige informatie die ABSOLUUT niet op internet terecht mag komen. We zijn stukken voorzichtiger geworden, angstvallig zou ik het bijna willen noemen. Die angst komt voor een deel door terechte zorgen over onze privacy. Maar voor een belangrijk deel wordt die angst ook gevoed door de groeiende aversie tegen elke miljardenfirma. Decennialang kon elk bedrijf eenvoudig aan de telefoonnummers van zijn klanten komen. Nu is dat ineens een probleem.

Maar het meest valt me op hoe conservatief we eigenlijk zijn in ons sociale media-gebruik. Een nieuwe generatie mag dan misschien minder geïnteresseerd zijn, maar ik geloof er niets van dat onze generatie Facebook en WhatsApp de rug gaan toekeren.

Zeven jaar terug maakte ik de overstap van Hyves naar Facebook en sindsdien ben ik daar gebleven, net als vele andere Nederlanders. In die zeven jaar zag ik mensen woedend hun account opzeggen als er weer een of andere alarmistische kettingbrief over privacy-inbreuk rondging om daarna toch maar weer terug te komen. Ik zag mensen als experiment een jaar cold turkey van sociale media afkicken, maar ook dat werd meestal geen hit. Zelfs toen de afgelopen maanden bleek dat NSA en GCHQ meelazen met onze status updates en berichtjes, bleven we toch massaal schrijven op onze accounts. Vrijdag schreef Alexander Klöpping: ‘Waarom blijf ik Facebook openen terwijl het al maanden niet leuk meer is?’

Het antwoord: omdat we hopeloze kuddedieren zijn. En daardoor uitermate lethargisch. We blijven omdat de anderen blijven, en de anderen blijven omdat wij blijven. Ooit had ik de illusie dat het met sociale media anders zou zijn. Dat wij hartstikke dynamische, early-adoptende, individualistische, nergens-aan-vast-willen-zittende klanten zijn.

Maar het is niet waar. We zijn saai, net als onze ouders honkvast, loyaal.

Misschien heeft Zuckerberg wel gelijk. Misschien kent hij ons inderdaad beter dan wij onszelf kennen.