Opinie

Marcel Masai-mama

De Masai-krijgers die tijdens de uren dat het buffet in ons all-inclusiveresort geopend is bij het zwembad de meest vreemde dansen uitvoeren – gisterenavond bijvoorbeeld een wilde choreografie met veel gespring die ze normaal alleen doen nadat ze een leeuw gedood hebben, maar op Zanzibar zijn helemaal geen leeuwen – zijn bijna allemaal voorzien van een toeriste.

De Achterhoekse Brenda met het halflange melkboerenhondenhaar en de wat ongelukkige motoriek, die in het Arke-vliegtuig nog aan een boek van Tom Clancy leek geplakt, zagen we er iedere dag steeds uitdagender bij liggen in het witte zand. Ze schoof steeds meer op richting het witte koord dat de Arke-reizigers scheidde van ‘de locals’. Eergisteren liep ze opeens aan de verkeerde kant van het koord over het strand in een geel badpak met glitters. Aan haar arm een jongen in rode lappen, die wij kenden als ‘Thomas Cook’, danser en handelaar in schelpen en sigaretten.

De scène deed denken aan de film Paradies: Liebe van de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl, die ik nog niet zo lang geleden zag, waarin een vrouw van rond de vijftig op advies van haar vriendinnen naar Kenia gaat omdat je er eenvoudig een jongen kunt veroveren. Ik wist toen niet wat schrijnender was: de manier waarop toeristen misbruik maakten van de armoede van de plaatselijke bevolking, of het schaamteloze verlangen van de hoofdrolspeelster.

Van dichtbij oogde de uitwisseling van diensten minder cynisch dan op het witte doek. We troffen een opengeklapte bloem in het kampwinkeltje waar ze deodorant zocht, want de Masai oogden volgens haar dan wel onweerstaanbaar, ze droegen ook de penetrante lichaamsgeur die je verwacht van een man die net een leeuw te lijf is gegaan. Bij het weggaan werd onze Brenda door de verkoopster met een knipoog ‘Masai-mama’ genoemd, waarmee ze subtiel duidelijk maakte dat ze wel wist voor wie de witte deodorantstick bedoeld was.

Een van de obers zei me na weer een maaltijd dat onze Masai helemaal geen echte Masai waren, maar gewoon locals uit Stonetown, de stad waar hij zelf ook woonde. Die Masai zijn dus ook allemaal nep, meldde ik de vriendin, die daar overigens niet van opkeek. We gingen aan het Kilimanjaro-bier, het enige bier ter wereld waar je nooit dronken van wordt.

In het donker zagen we Thomas Cook zijn vriendin afleveren bij het hek voor het resort. In de haren zaten plotseling vlechtjes met van die kraaltjes. Het zag er raar uit op dat bolle Achterhoekse hoofd, maar ze straalde wel.

En hij had nieuwe sportschoenen.