Ik heb een vriend die deze week zijn arm heeft verloren

In december maakte ‘pianoman’ Markiyan Matsekh (22) muziek // Later vertelde hij nrc.next dat dat geen zin meer had // Nu is hij boos en bang

Ik had nooit verwacht dat het zó mis kon gaan. In een moderne wereld, in een land met Europese normen en waarden. Het geeft me gemengde gevoelens over mijn land. De beelden van vrienden van vrienden die zijn gedood, de verhalen over hoe ze hun levens zijn verloren – ik heb er geen woorden voor, ik vind het eng. Aan de andere kant ben ik erg trots dan onze mensen er nog steeds staan. Dat ze niet opgeven. Dat is belangrijk.

De afgelopen weken ben ik in mijn woonplaats Lviv gebleven. Ik maak deel uit van een nachtwacht, om te voorkomen dat provocateurs winkels plunderen en de buurt vernielen. Nu de politie er niet meer voor ons is, moeten we onszelf beschermen. Met groepjes van vier tot zes mensen beschermen we de straten. Als er wapens nodig zijn, vragen we versterking. Maar meestal kunnen we ze kalmeren met een gesprek.

Ik ben ook een soort beweging gestart, waarbij mensen door heel het land piano’s op pleinen plaatsten, als teken van een verenigd Oekraïne. Maar dat doet er nu niet meer toe. Wat er deze week in Kiev is gebeurd, is de grootste tragedie in de geschiedenis van onafhankelijk Oekraïne. Het is een oneindig verdriet.

Toen ik de beelden zag van Kiev, werd ik woedend. Er zijn veel mensen verantwoordelijk voor deze gebeurtenissen, vind ik. Ook de Europese Unie, door haar passiviteit. Eerdere sancties hadden dit kunnen voorkomen. En de oppositie heeft niet erg hard gewerkt aan een oplossing. Maar Janoekovitsj is nog altijd het meest verantwoordelijk van iedereen.

Een vriend van vroeger, een muzikant, heeft begin deze week zijn arm verloren door een granaat. Ik zag het op Facebook: vrienden proberen geld in te zamelen, zodat hij kan worden behandeld. Wat kan ik daarvan denken?

Eerlijk gezegd durf ik niet goed naar Kiev te gaan. Ik weet dat er mensen sterven. Mijn vader vraagt me steeds thuis te blijven. Maar ik ga er toch heen vanavond, voor één dag. Niet om een erg heldhaftige reden hoor, mijn vlucht vertrekt er morgen. Maar ik wil er toch ook graag zijn, om te zien hoe het is, en de mensen te steunen.

Ik ben, net als veel anderen, proactiever geworden door wat er de afgelopen maanden in mijn land is gebeurd. Ik wil de situatie op de een of andere manier beïnvloeden, ik wil helpen. Het wordt de komende jaren belangrijk de gebeurtenissen niet te laten vergaan in de geschiedenis, maar om het land te veranderen, het systeem. Het is heel triest dat politici pas handelen ná deze slachtoffers. Dat ze alleen de taal van doden verstaan. Deze prijs is veel te hoog, voor wie dan ook. Daarom zullen we Janoekovitsj op geen enkele manier meer accepteren.