De laatste ontsnapping

In de levensechte weergave van de hitsige dronkemanstochten grijpt Jan van Mersbergen in De laatste ontsnapping (Cossee, 224 blz.) terug op wat hij in Naar de overkant van de nacht al bewees te kunnen: het meeslepen van de lezer in de roes van de hoofdpersoon. Hij grossiert in scènes waarin kleine gebaren en onuitgesproken gedachten je zomaar de adem benemen. Zoals die waarin de hoofdpersonen, twee vaders en twee zonen, staan te vliegeren aan de Middellandse Zee. Eén vader, ex-Joegoslaaf, doet met een ruk het touw breken. De vlieger stort in zee. Weg symbolische band met vroeger. Er wordt niets over gezegd, maar de tijd staat even stil.