De afgelopen winter ben ik snel oud geworden

Tatiana Kozak (33) is journalist in Kiev // In december vertelde ze in nrc.next waarom ze boos was // Nu schrijft ze over haar dagelijkse angst

De afgelopen maanden heb ik veel emoties gevoeld, die tot dan toe vreemd voor me waren. Ik voelde verontwaardiging toen mijn redactie te maken kreeg met censuur. Daarna was ik trots op mijzelf en tientallen collega’s die dat niet accepteerden en ontslag namen.

Ik voelde woede toen mijn president, vlak voor de ondertekening van een associatieverdrag met de EU, opeens 180 graden draaide in de richting van Rusland. Het ging hem alleen maar om geld. En ik was opnieuw boos toen ik de lege woorden hoorde van politici op de Maidan. Yatsenyuk beloofde een wapenstilstand. Na deze woorden werd er meer bloed vergoten dan ooit. Een treffend voorbeeld van hoe lege woorden kunnen doden. En een voorbeeld van stille goedkeuring van Janoekovitsj voor een gewelddadig optreden tegen vreedzame protesten.

De eerste keer dat de politie in actie kwam op de Maidan, toen studenten in elkaar werden geslagen tot bloedens toe, en veel van mijn collega’s die verslag deden van de de protesten op Bankovaya (overheidsgebied) in elkaar werden geslagen, voelde ik angst. Eerst wilde ik daar niet aan toegeven, ik schaamde me om bang te zijn. Ik realiseerde me dat ik niet wilde sterven, voor geen van beide kanten. Met elk nieuw slachtoffer van elke kant voelde ik deze dierlijke angst. Nu lijkt het erop dat ik aan die angst ben gaan wennen, al blijft die voortdurend ergens in m’n hoofd zitten. Ik mag de angst niet laten overheersen, anders is het voor mij onmogelijk om te leven.

Ik ben snel ouder geworden deze winter. Ik ben niet teleurgesteld door wat Europese politici en Amerikaanse functionarissen hebben gedaan. En ik ben niet gefascineerd door de acties van de oppositie. Ik geloof niet dat er één persoon is die deze situatie op kan lossen. Maar ik weet een ding: ik kan nu eerlijk zijn tegen mezelf. En dat is belangrijk in het leven.

Gisteren en eergisteren was ik lopend naar huis gegaan – de metro werd in Kiev gesloten in verband met de dreiging van terreuraanslagen. Ik liep niet alleen, er waren veel mensen die net zoals ik naar huis liepen. Ik voelde eenheid. Het was niet een blij gevoel, maar een gevoel van ‘we zitten in hetzelfde schuitje en we kunnen niet ontsnappen’ . Ik wil die eenheid voelen, maar niet zo. Ik wil dat wij Oekraïners samen plezier hebben. Het is lang geleden dat we allemaal samen plezier hadden.