Leven in de schaduw in Sierra Leone

Documentaire //

Shado’man

Alleen al om dat openingsbeeld. Een leger gehandicapten, oorlogsslachtoffers en outcasts komt aanlopen in de donkere straten van Freetown, Sierra Leone. Hun rolstoelen en krukken tikken, klikken en ratelen. Een obscure symfonie.

Regisseur Boris Gerrets keerde voor Shado’man terug naar het land waar hij als kind zijn zomervakanties doorbracht en dat nadien door een burgeroorlog werd verwoest. Gerrets filmde mensen die normaliter in de schaduwen leven, en ’s nachts, als het (paradoxaal genoeg) veilig voor hen is op straat. De meeste hoofdpersonen zien toch niet of het dag of nacht is: ze zijn blind (en ook daardoor schaduwmensen). Ook is er nog de suggestie dat deze mensen in de schaduwen leven omdat de meeste mensen ze niet wensen te zien.

„Zijn is waargenomen worden”, citeert Gerrets filosoof George Berkely in het motto van zijn film. Hoe langer je met de zelfgedoopte ‘Freetown Streetboys’ optrekt, hoe meer Shado’man ook een schaduwspel wordt dat associaties oproept met Dantes Hellevaart en de grote schaduwschilders, Caravaggio en Rembrandt. Gerrets blik op Lama, David, Shero en Suley is even humaan als nederig.

Dit is geen documentaire die uitlegt wat we zien en daarvan moeten vinden, maar eentje die onbekenden voor onze ogen tot leven wekt.