‘Kogel door je kop bitch. 3 kogels door je kop.’

‘Je bent er geweest ga maar huilen bij de politie die helpen je wel voor een pijpbeurt.’ Behalve de Marokkaanse eigenaresse van Uva Dolce, de nieuwe wijnbar in Rotterdam-Noord waar de afgelopen week zoveel over te doen was, werd ook haar landgenote zangeres Rajae El Mouhandiz afgelopen dinsdag met de dood bedreigd. Voornoemde boodschap trof zij op haar website aan nadat zij haar solidariteit had getoond door ‘De Protestborrel’ te organiseren, las ik in de Volkskrant.

Als ik er met de Turkse wijnmaker Seyit Karagözoğlu van domein Paşaeli uit Izmir over spreek, zegt hij gekscherend dat de dames blij mogen zijn dat zij tenminste nog een website hebben. Sinds juni vorig jaar heeft de Turkse regering alle online activiteiten die de consumptie van alcohol aanmoedigen verboden.

Zodoende zijn ook de websites van alle wijndomeinen in het land geblokkeerd. En dat zijn er meer dan u misschien denkt: Turkije is de op vijf na grootste producent van druiven ter wereld. En die zijn beslist niet louter bedoeld om van de tros te eten dan wel om er rozijnen van te maken.

Sterker nog, ondanks alle tegenwerking van regeringswege neemt het enthousiasme om wijn te maken toe. Evenals de kwaliteit, mede dankzij de hulp van buitenlandse adviseurs. Toen Karagözoğlu in 1993 zijn wijndomein startte, heeft hij zich verzekerd van de diensten van een voormalig consultant van het Italiaanse Antinori.

Wat de Turkse wijnmakers in de kaart speelt, is de belangstelling van de mondiale wijndrinkers voor inheemse druiven. En het land grossiert in soorten waarvan veel lettertekens niet tot het standaardtoetsenbord van onze laptop behoren zoals öküzgözü, boğazkere en çalkarasi.

In eerste instantie presenteert Seyit Karagözoğlu mij echter een aantal van zijn rode bordeauxblends die het met name in Turkije zelf goed doen. ‘De lokale liefhebbers vinden deze interessanter omdat die juist van internationaal gereputeerde druiven zijn gemaakt. Cabernet sauvignon en merlot spreken ter plekke buitengewoon tot de verbeelding.’

Daarentegen vond ik het juist leuk om wit te proeven van een druif waarvan ik mij niet kon herinneren (en mijn database evenmin) dat ik die ooit eerder in het glas had gehad : yapincak uit een wijngaard in Hoşkoy, dichtbij Tekirdağ.

Bij deze Paşaeli 2012 noteerde ik: ‘Opwaaiend  zomerjurkje. Zacht, fris en bloemig. Een partje abrikoos. Zweempje zoete specerij. Aangename zuren en een fijn ruggengraatje dankzij een jaartje op gebruikt eiken.’ Ook de extra sappige en energieke 2013 oogst viel in de smaak.

Beide kosten € 9,90 en zijn in Nederland te koop. Ga daarvoor naar The Art of Wines maar wacht niet te lang. Die website is nu nog in de lucht.