Jurado heeft stem van etherische schoonheid

Omstandig bedankte Damien Jurado degenen die zijn uitverkochte concert in de Amsterdamse kerk De Duif mogelijk hadden gemaakt. Het was de ideale omgeving voor de zanger uit Seattle. Zijn stem is van een etherische schoonheid, als een blaasinstrument dat soms met riet wordt aangeblazen maar ook kan jubelen als een trompet.

Jurado put inspiratie uit zijn dromen. In de songs van zijn recente, elfde album Brothers And Sisters Of The Eternal Son draait het evengoed om klank als om tekst. In de simpele folkmelodieën kan plompverloren een fragment uit Deep Purples Child in time opduiken, of een akkoordenschema dat als twee druppels water lijkt op Pink Floyds Wish you were here. Alleen Tim en Jeff Buckley gingen hem voor in stembereik en emotionele zeggingskracht.

Solo met gitaar werd het intiemer dan op zijn in galm gedrenkte platen. Silver joy, een liedje over wakker worden op een dag dat je niets hoeft, had een tijdloze folksong uit de jaren 60 kunnen zijn. Het concert kreeg een prachtig slot met het afscheidslied Arkansas, over een voorbije relatie waarbij de namen van de geliefden op de denkbeeldige aftiteling voorbij rollen. Jurado maakte het aanschouwelijk met een stem die alle hoeken van de kerk vulde.