Eeuwige trouw, eeuwige seks

Het huwelijk is een romantisch contract. Daaraan zijn voor beide partners ook seksuele rechten en plichten verbonden, betoogt Nina Schuttert

Een bulldozer aan het werk bij een kolenmijn in Kentucky. 40 procent van de uitstoot van CO2 in de VS komt door kolen. Het is de meest vervuilende energiebron.
Een bulldozer aan het werk bij een kolenmijn in Kentucky. 40 procent van de uitstoot van CO2 in de VS komt door kolen. Het is de meest vervuilende energiebron. Foto AFP

Stel je voor: man en vrouw zijn getrouwd. Vrouw wil na de geboorte van het eerste kind geen seks meer. Man neemt een minnares en trekt bij haar in. Vrouw klaagt man aan voor schuld aan de scheiding. Man krijgt gelijk.

Dit is geen mop, maar een actuele rechtszaak in Italië. Volgens de Italiaanse rechters heeft de man in kwestie geen enkele schuld aan de ontstane situatie. Zelfs in hoger beroep vonden de rechters dat de man een uitstekend motief had voor zijn handelingen: een echtgenoot heeft nou eenmaal recht op seks binnen een huwelijk.

Voordat heel feministisch Nederland ontploft: dit geldt natuurlijk ook voor de vrouw. In Frankrijk tenminste. Twee jaar geleden klaagde een Française haar man aan wegens niet vervulde seksuele behoeftes. Ze kreeg gelijk en de man moest 10.000 euro smartegeld betalen.

Hoe staan we in Nederland tegenover deze kwestie? Ik ben het in ieder geval eens met de partners die zich tekort gedaan voelen. Een huwelijk is een romantisch contract. Daaraan zijn – zou je zeggen – seksuele rechten en plichten verbonden. Naast ‘eeuwige trouw’ ook ‘eeuwige seks’ als huwelijkse belofte.

De wanhopige partner

Er staat al het een en ander in het Burgerlijk Wetboek waarop je je als wanhopige partner zou kunnen beroepen in geval van seksuele nalatigheid:

Art 1:81 BW: Echtgenoten zijn elkander getrouwheid, hulp en bijstand verschuldigd. Zij zijn verplicht elkander het nodige te verschaffen.

Seks is voor de mens (en andere diersoorten) nou eenmaal een basisbehoefte, dus je kunt bij ‘het nodige’ in dit geval seksuele bevrediging invullen en je hebt een zaak. Als dat niet voldoende is, kun je het proberen met Artikel 3 lid 2 onder b boek 6 BW:

Een natuurlijke verbintenis bestaat: b. wanneer iemand jegens een ander een dringende morele verplichting heeft van zodanige aard dat naleving daarvan, ofschoon rechtens niet afdwingbaar, naar maatschappelijke opvattingen als voldoening van een aan die ander toekomende prestatie moet worden aangemerkt.

Seks als ‘toekomende prestatie’ binnen een verbintenis dus. Waarom zou je anders, behalve voor de romantiek en de belastingdienst, in godsnaam trouwen?

Over trouwen in Gods naam gesproken: ook de kerk geeft een handvat aan seksueel genegeerde partners. Neem het gebed na een huwelijk: Mogen alle gehuwden onder ons door Gods Geest nieuwe kracht ontvangen, zodat zij hun liefde verinnigen in een liefdevol samenzijn en blijvende aandacht voor elkaar. Laat ons bidden:”

‘Liefdevol samenzijn’ en ‘blijvende aandacht voor elkaar’ zou je kunnen opvatten als expliciete aansporingen tot seks. Vroeger kwam de priester zelfs bij de mensen thuis om te vragen hoe ‘het’ ervoor stond. Met andere woorden: worden hier nog kinderen gemaakt of hoe zit dat? Dat legde natuurlijk een lichte druk op het desbetreffende echtpaar. Zo kreeg mijn oma bijvoorbeeld elf kinderen. Binnen een gelukkig huwelijk, dat wel.

Beide partners tevreden stellen

De volgende vraag is: wat is de maatstaf? Hoe vaak moet je seks hebben om je partner tevreden te houden? Dat verschilt natuurlijk per koppel. Belangrijk is dat beide partners tevreden zijn. Experts zeggen dat we spreken over een seksloos huwelijk als er sprake is van minder dan tien keer seks per jaar. Het gaat dus niet om een keer ‘ik heb vanavond hoofdpijn schat’ maar om een structurele weigering. Zo had de Italiaan in kwestie twaalf jaar lang geen lichamelijk contact meer gehad met zijn echtgenote.

Ten slotte. Het gaat in deze discussie niet om het afdwingen van seks, maar om het erkennen van de seksuele behoefte binnen een huwelijk. Als deze behoefte, om welke reden dan ook, structureel niet wordt bevredigd kan de partner kiezen voor een ‘rechtsgeldige’ minnaar of scheiding.

Schokkend? Privacyschendend? Belachelijk? Misschien. Maar wel interessant. Waarom zou je het huwelijk niet wat smeuïger presenteren in plaats van alleen maar de eeuwige trouw te benadrukken? Ik denk dat er ineens veel meer mensen zouden trouwen.