Dit is niet wat Poetin ze gevraagd had

President Poetin wilde niets liever dan dat Rusland het ijshockeytoernooi in Sotsji won // Maar gisteren schakelden de Finnen ze uit // De Russen zijn in rouw

Ze hadden komende zondag, kort voor de sluitingsceremonie, de kroon op de Spelen van Sotsji moeten zetten. Na 22 jaar zouden ze het olympische ijshockeygoud eindelijk naar huis brengen. Zo stond het geschreven in het script. Zo was het in Vancouver gegaan met Canada, zo zou het in Sotsji gaan met de Russen.

Maar dit jaar blijft hij niet in het organiserende land, de belangrijkste medaille van de Winterspelen. Ze wisten niet hoe snel ze de Bolshoy Ice Dome moesten ontvluchten, gegeseld door een duivels fluitconcert. De kleine buurman Finland, toonbeeld van het soort onverzettelijkheid dat president Poetin zijn ‘eigen’ nationale ploeg had toegedicht, was gisteren een onvoorziene spelbreker op een Russisch feest.

Maar tegen de kille cijfers in de kwartfinale (3-1) konden de Russen, hoezeer ze ook hun best deden, niets inbrengen. Het was gewoon niet goed genoeg. Op het ijs van Sotsji waren ze nooit goed genoeg geweest.

De Finnen dronken wodka, zwaaiden met vlaggen en zongen Finse liederen, de rouwende Russen keken verbijsterd om zich heen. Tranen stroomden over de wangen van volwassen kerels, gehuld in Russische vlaggen. Niks finale, niks eerherstel. „Het is moeilijk om nu iets te zeggen”, zei doelman Sergei Bobrovski na afloop gelaten. In de catacomben voelde hij alleen „leegte” nu de missie was mislukt.

Ook Alexander Ovetsjkin, de sterspeler die de Russen naar het goud had moeten leiden, had geen verklaring voor de wanprestatie. „It sucks, wat moet ik ervan zeggen? We hebben onze Olympische Spelen verloren. We kunnen niemand de schuld geven.”

Juist hij was één van de National Hockey League-sterren op wie de Russen hadden gehoopt. Gerekend zelfs. Kaartjes voor de wedstrijden waren al lange tijd uitverkocht.

Maar zelfs Ovetsjkin, de man van 124 miljoen dollar – de waarde van zijn tienjarige contract bij de Washington Capitals – knakte onder de immense druk. Niet alleen het roemrijke verleden, vastgelegd in acht gouden sterren op de schouders van het tenue, woog de spelers te zwaar.

IJshockeyliefhebber Poetin, gesteund door de gouden Sovjet-generatie van weleer, hadden vooraf laten weten dat in Sotsji maar één winnaar mogelijk was. Voor hen betekent de vroegtijdige uitschakeling een regelrechte blamage.

Team Russia stond al achter voordat de puck op het ijs lag.

Ooit waren ze de meest gevreesde ploeg ter wereld. Vanaf het debuut van de Sovjet-Unie op de Winterspelen, in 1956 in het Italiaanse Cortina d’Ampezzo, won de ‘Rode Machine’ niet minder dan acht keer goud. Slechts twee keer werden ze – meer dan hinderlijk tijdens de Koude Oorlog – onderbroken door de Amerikanen.

Maar het laatste olympische succes is zelfs voor een man als Ovetsjkin niet meer dan een jeugdherinnering. Het gaat terug tot 1992, Albertville, onder de vlag van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS), een verzameling van een aantal voormalige Sovjet-republieken.

In Sotsji kwamen de Russen nooit op gang. De start was al niet te verteren, met een nederlaag door shoot-outs na een adembenemend duel met de Verenigde Staten.

Er was zelfs een play-off tegen Noorwegen (4-0) nodig geweest om de kwartfinales te bereiken. Ze moeten stijf van de stress hebben gestaan, al wilden de spelers daar gisteren niets over zeggen.

Verdediger Anton Belov kwam in zijn analyse nog het dichtste bij de waarheid. „De Finnen hebben ons laten zien hoe je moet ijshockeyen. Zij speelden tegen ons als een team. Wij probeerden allemaal de situatie te redden en speelden vooral voor onszelf.”

De Spelen van Vancouver (2010) werden in Rusland gezien als een dieptepunt voor de nationale ijshockeyploeg. Ook daar strandden ze al ruim voordat ze in de buurt van de medailles kwamen. De nederlaag tegen de Canadezen in de kwartfinale (7-3) kwam destijds keihard aan, maar een schrale troost was toen dat de tegenstander uiteindelijk het goud greep.

In Sotsji golden geen excuses meer. Maar het gewicht van het evenement werd de ploeg te veel. Aangevoerd door de 43-jarige Teemu Selanne, een veteraan met zes Olympische Spelen en 22 jaar NHL achter zijn naam, wisten de slim spelende Finnen precies hoe ze hun zoekende tegenstander uit hun spel moesten halen.

Nadat Selanne zelf zijn team in de eerste periode op voorsprong had gebracht (2-1), verdedigden de Finnen hun doel met man en macht. Na de 3-1 in de tweede periode volgde nog een kortstondig offensief van de Russen, maar de passing werd steeds slordiger, de bewegingen werden steeds trager. „Ik kan de fans alleen maar mijn verontschuldigingen aanbieden voor dit resultaat”, zei de Russische coach Zinetoela Biljaletdinov. „De verwachtingen waren heel anders.”

Hij weet wat de mislukking van Sotsji betekent. Het is nog maar de vraag of de NHL zijn duurbetaalde spelers over vier jaar, bij de Spelen in Zuid-Korea, nog zal afstaan. Hier had het moeten gebeuren, in Sotsji.