Arke people

Met een Boeing vol landgenoten vlogen we begin deze week naar Zanzibar. We gingen all inclusive en lastminute richting de zon, een combinatie waarvoor we van tevoren waren gewaarschuwd. We zouden ons kapot ergeren aan de medereizigers. Het bleek een vooroordeel, we waren met gewone mensen, op die presentator van SBS Shownieuws na. De ergernis

Met een Boeing vol landgenoten vlogen we begin deze week naar Zanzibar. We gingen all inclusive en lastminute richting de zon, een combinatie waarvoor we van tevoren waren gewaarschuwd. We zouden ons kapot ergeren aan de medereizigers. Het bleek een vooroordeel, we waren met gewone mensen, op die presentator van SBS Shownieuws na.

De ergernis kwam uit de hoek van reisorganisator Arke.

Boven de Noordzee bleek al dat ze bij Arke de gemiddelde Nederlander als een debiel zien, die ze het liefst bij de hand nemen om nooit meer los te laten.

De piloot heette Sjoerd. Hij begroette ons met een jubelend ‘Hakuna Matata’, „de tropische groet van de Masai-mannen”. De reis naar ‘het verre Afrika’ werd door Arke behandeld als een busreis. Op het continent werd gestopt in de belangrijkste steden, waar volop werd in- en uitgestapt: ‘heerlijk Hurghada’ en ‘meltingpot Mombassa’. En nu we toch zo lekker zaten… Vanaf juli vloog Arke Fly ook op ‘boeiend Bonaire’, met een gloednieuw toestel: de dreamliner, „een kist met beenruimte.”

Bij de man naast me, die zichzelf helemaal in de knoop gelegd had om maar een boek te kunnen lezen, liep het kwijl bijkans uit de mond.

In ‘zonnig Zanzibar’ werden we een halve dag later ‘overgeladen’, zoals Melissa, onze lieve Arke-hostess, het noemde, waarna een urenlange tocht in een minibusje over hobbelige wegen volgde. Melissa zei dat we ons op een eiland bevonden. „Aan alle kanten zee!”

Het busje reed zo langzaam vanwege ‘de locals’.

„Die zie je niet in het donker.”

De volgende dag zaten we voor de verplichte meeting tegenover haar in de conference room van het Neptune beach resort, waar ze ons met haar grote, reebruine ogen een voor een monsterde. „Binnen de hekken blijven”, waarschuwde ze. „En op het strand maximaal 100 meter naar links of naar rechts lopen.”

Voor wie er toch uit wilde – „Echt, je wordt op de compound ook bruin” – waren er de tours. Je kon de kopjes van schildpadden aaien op Prison-Island, of met een gids naar Stonetown waar twee winkeltjes met vaste prijzen waren. De locals waren eigenlijk overal. „Zelfs op onze stranden.”

Waarom de omgang met deze mensen moest worden vermeden bleef onduidelijk, Melissa hield het op een ‘het blijft Afrika’, maar als we dan per se wilden: er was een dorpje waar ze wel vriendelijk waren, kosten: 50 dollar.

Trouwens bij het zwembad zaten soms Masai van de avondshow, ze droegen speren en jurken. Die deden heel coöperatief als we ze onze Arke-allinclusive-polsbandjes lieten zien.

Arke-people are special.