Opinie

De stad uit

Hoe meer deze dagen Leidse pedojagers via de media in mijn blikveld komen, hoe meer ik begin te verlangen naar een stevige griep, die me het perfecte alibi verschaft om me een weekje onder de dekens terug te trekken met zo’n ouderwetse, hete ijzeren kruik (bestaan die nog?), waar mijn moeder een lange sok van mijn vader omheen heeft getrokken.

Tussendoor alleen even overeind komen om een paar paracetamolletjes te slikken en een aai te geven over de kat, die zich solidair aan het voeteneind heeft genesteld.

Naar huis, naar vroeger, voor het donker wordt – dat zou moeten kunnen.

Maar, zegt mijn minder romantische alter ego, toen bestonden er ook pedofielen. Jij werd toch ook gewaarschuwd door je ouders om niet met vriendelijke, onbekende mannen mee te gaan? En die oudere, getrouwde man verderop in de straat, die zich thuis zo graag met kinderen omringde en veel snoepjes uitdeelde – misschien was dat wel een verdoken pedo die zijn kans verbeidde.

Wat dacht je bovendien van al die gevallen destijds waarin pedofielen hun treurige gang konden gaan, omdat iedereen er het zwijgen toedeed: het slachtoffer, de familie, de buurt, de media, de kerk, de politie, de politiek?

Jawel, alter ego, je hebt volkomen gelijk, ik wil het verleden ook liever niet idealiseren, maar jij hebt makkelijk praten, jij mag je rustig terugtrekken in je rationele hoekje waar je je afstandelijke oordeeltjes kunt vellen – maar ik, ik ben een gewone Nederlandse burger die op de hoogte wil blijven en daarom om zich heenkijkt, mensen spreekt, zijn krant leest, tv kijkt, de sfeer proeft. En wat ik dan zie en hoor is met één woord afdoende samen te vatten: hysterie.

Zijn er dan ooit tijden geweest zónder hysterie, schampert mijn alter ego, wil je voorbeelden horen? Nee, zeg ik, die voorbeelden van jou ken ik wel, ik wil alleen maar zeggen dat ik me zorgen begin te maken over al die gekte nu – nú, dat is de tijd waarin we samen leven, toch? Mag ik daar even een simpel voorbeeldje van geven?

Goed, ik kom ’s avonds laat thuis en hoor op tv bij PowNews een Leidse man in een auto zeggen: „Die pedo moet je tegen een boom aanzetten, vastbinden, en die kinderen die hij kwaad heeft gedaan moet je allemaal een mes geven, dan ben je van die vent af.”

In dezelfde aflevering van PowNews zit een item over de opmars van de PVV, die nu in sommige peilingen even groot is als de VVD en de PvdA samen. Bij PowNews – publieke omroep! – vinden ze dat een fijne ontwikkeling. Weg met de serieuze partijen, leve de PVV! Er worden op de Huishoudbeurs wat vrouwen uitgenodigd om de PVV hartelijk bij te vallen.

Ik schakel over naar Pauw & Witteman, waar de studio blijkt vol te zitten met tot aan hun strot getatoeëerde en van geduchte littekens voorziene Leidenaren, die hun dappere burgemeester met zijn nieuwe ingezetene Benno L. „op hún manier” vóór zaterdagmorgen acht uur de stad willen uitjagen. „Wegwezen die twee”, roept hun aanvoerder, „Leiden moet weer veilig zijn voor kinderen, gehandicapten, bejaarden, voor iedereen. Dat moet in heel Nederland gebeuren.”

„Dat is PVV-achtige taal”, zeg ik tegen mijn alter ego, „daar word je in het huidige Nederland – ja, ‘heel Nederland’ - de grootste politieke partij mee. Mag ik even huiveren?”

Hij zucht. „Ik zou naar het schaatsen gaan kijken”, zegt hij, „daar knap je vast een beetje van op.”