Het regime in Iran is erger dan het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime

In Iran zijn vrouwen tweederangsburgers. Bijna dagelijks zijn er executies. En toch gelooft een Kamerdelegatie dat de tijd rijp is om een bezoek te brengen. Ga niet, zegt Ehsan Kermani.

In De glimlach van Pol Pot, geschreven door Peter Fröberg Idling, wordt het waargebeurde verhaal verteld van een Zweedse delegatie die in de hoogtijdagen van het Pol Pot-regime Cambodja bezoekt. Terwijl het regime bezig is miljoenen onschuldige burgers af te slachten, schrijven de delegatieleden hoe geweldig het er in Cambodja aan toe gaat en hoe het ware Marxisme-Leninisme eindelijk gestalte krijgt. Het regime weet zijn misdaden voor deze naïeve delegatie verborgen te houden.

Iran is geen Cambodja en de Nederlandse parlementaire delegatie, die eind april een bezoek zal brengen aan Iran, bestaat niet uit geïndoctrineerde leden. Maar de parallen zijn wel degelijk aanwezig. Terwijl de Nederlandse delegatie met motoragenten en zwaailichten door de straten van Teheran van de ene meeting naar de andere wordt gebracht, worden om de hoek op een plein mensen opgehangen en de video’s hiervan worden via de staatsmedia uitgezonden.

Stel je voor hoe de Iraanse televisiezenders het avondjournaal beginnen met het bezoek van de Nederlandse delegatie en vervolgens overschakelen naar de executies. Dit scenario is mogelijk, tonen de statistieken. Amnesty International schrijft in zijn jaarrapport 2013: ‘Ambtelijke bronnen hebben de executie van 314 personen bevestigd. Betrouwbare officieuze bronnen vertellen dat er minimaal 230 andere executies hebben plaatsgevonden, veelal in het geheim. Het werkelijke aantal kan zelfs hoger zijn dan 600’.

Sinds het aantreden van de zogenaamd gematigde president Rohani zijn de executies toegenomen. Volgens Amnesty waren er in de eerste twee weken van januari veertig executies. Rohani komt blijkbaar op deze manier zijn verkiezingsbelofte van gematigdheid en verlichting na.

In Iran heerst apartheid

In de hoogtijdagen van de apartheid waren er veel organisaties, politieke partijen en politici die Zuid-Afrika boycotten. Iran is geen Zuid-Afrika, maar de apartheid in Iran is net zo hevig als toen in Zuid-Afrika. Voor de helft van de Iraanse bevolking, de vrouwen, gelden onderdrukkende regels en wetten. Deze wetten en regels hebben de Iraanse vrouwen tot tweederangsburgers gemaakt.

Op mijn vraag, afgelopen zomer, aan een 57-jarige Iraanse kennis wat zij ervan vond om na twee weken vakantie terug te gaan naar Iran, vertelde zij dat het is alsof je naar het huis van je te strenge vader gaat. Naar een huis waarin je niets mag en geen enkele vrijheid hebt. Ze sprak met tranen in haar ogen. „Kijk naar deze afschuwelijke hoofddoek, sjaal en zwarte jas die ik bij 40 graden moet gaan dragen”, zei ze.

Gaan de vrouwelijk delegatieleden ook een hoofddoek dragen, zoals het Iraanse regime het hun voorschrijft? De (vrouwelijke) minister van Buitenlandse Zaken van Italië deed dat bij haar recente bezoek wel. Of hebben de Nederlandse vrouwelijke delegatieleden het lef een keer, al is het maar voor tien minuten, hun hoofddoek in het openbaar af te doen, als solidariteitsuiting aan de Iraanse vrouwen?

Een vrouw moet altijd een man als beschermer hebben. Is het niet haar echtgenoot, dan is het de (eventueel minderjarige) broer, zoon of vader die deze bescherming op zich moet nemen. Dat bepaalt de wet. Zo mag bijvoorbeeld een vrouw niet zelfstandig reizen. Er moet altijd toestemming zijn van een man. Op scholen en universiteiten zijn aparte leslokalen voor vrouwen.

Op deze manier zijn vrouwen tot slaven van mannen gemaakt. Dit soort achterlijke, vreemde en strenge regels komt wellicht in allerlei religies en heilige boeken voor. Maar in Iran zijn het de overheid en het parlement die dit alles op zeer verfijnde manier in wet en regelgeving hebben opgenomen en dit via scholen, universiteiten en staatsmedia propageren.

Wie de wet overtreedt, wordt gevangengezet en in het ergste geval gestenigd.

Sancties kunnen helpen

Het Iraanse regime weet zich sinds de machtsovername in 1979 steeds met sholkon/seftkon, loslaten en vasttrekken, te handhaven. Onder druk van de sancties is het nu tijd voor loslaten. Kenners weten dat zolang dit regime blijft, de grove schending van de mensenrechten en de oorlogszucht (zoals tegenwoordig zichtbaar in Syrië en Irak en in het tegen elkaar opzetten van de shi’ieten en soennieten) zullen voortduren. Het regime zal nooit zijn kernwapenprogramma opgeven. En Rohani zal geen wijzigingen in de fundamenten van dit regime kunnen aanbrengen. Hij is slechts de pion van de geestelijke leider Khamenei en de machtige Revolutionaire Garde.

Het voortzetten van de sancties, hoewel dat veel leed veroorzaakt voor de Iraanse bevolking, kan uiteindelijk tot een implosie leiden van het regime. Sancties bevrijdden de Zuid-Afrikanen, en kunnen ook de Iraniërs bevrijden van hun regime dat in vele opzichten erger is dan het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Laat onze Kamerleden hun energie daarin stoppen, in plaats van in een reis die door het regime zal worden gebruikt voor propagandadoeleinden.