Een moedig besluit van de Leidse burgemeester

De burgemeester van Leiden verdient een compliment voor zijn moedige beslissing onverplicht een ex-gedetineerde zedendader uit Brabant in zijn gemeente te huisvesten. ‘Wanneer alle burgemeesters ‘nee’ zouden zeggen, zouden we met een onoplosbaar probleem zitten’, is de sleutelpassage in de brief die burgemeester Lenferink zaterdag spoorslags aan de omwonenden stuurde.

Die wisten namelijk van niks en daar worstelde de burgemeester dan ook mee, geeft hij toe. Er rust een taboe op het huisvesten van pedofielen, zo schrijft hij. En dus wilde Leiden eerst ‘in alle rust ervaring opdoen, zoals ook bij minder bekende zedendelinquenten gebeurt, en zien hoe de situatie verloopt’. De burgemeester verschafte zichzelf met deze discretionaire beslissing dus ruimte. Afgewacht moet worden of de gemeenteraad hem daarin zal steunen.

In zijn brief gaf hij exact de patstelling aan waarin gemeentebestuurders zich bevinden. Alle burgemeesters in Nederland letten nu scherp op wat er in Leiden zal gebeuren. Wint Lenferink het pleit en mag de landelijk bekende zedendader in de woonwijk blijven, dan zou dat een psychologische overwinning zijn in een vijandig publiek klimaat. Bestuurlijke solidariteit is zeldzaam. Hopelijk ziet ook de gemeenteraad dat dit meer is dan een lokale kwestie.

Dit weekend herhaalde zich in Leiden wat er altijd gebeurt als bekend wordt waar pedofielen verblijven. Er verzamelde zich woedend publiek bij de woning, dat dreigde het heft in eigen handen te nemen. Gehoopt mag nu worden dat de burgemeester niet wijkt. Hij meldde zich bij het boze publiek op de fiets en zei daar de juiste dingen op de juiste toon. Hij toonde begrip en vroeg erom. Naar verluidt kreeg hij dat ook van directe buren. Zij voelen zich niet bedreigd; de reclassering schat de kans op recidive laag in. Dat omwonenden in een ruimer gebied om de woning zich nu meer zorgen maken over de veiligheid van hun kinderen, viel te verwachten. Het is nu de vraag of zij zodanig gerust gesteld kunnen worden dat de wijk voor beide partijen leefbaar blijft.

Is dat niet zo, dan is er voor Benno L. geen basis voor verder verblijf, en is de samenleving als geheel verder van huis. Wie volgens de rechter na zijn straf kan terugkeren in de maatschappij, moet daar ook worden toegelaten. Ook mensen met een seksuele stoornis horen erbij, hoe moeilijk dat ook voor velen is te aanvaarden. Een samenleving die haar voormalige daders uitstoot, zal er bovendien onevenredig last van krijgen. Het creëren van paria’s is in niemands belang en is bovendien op termijn gevaarlijk. Ook burgers moeten hun angsten overwinnen en deel van de oplossing worden, niet van het probleem. Lenferink gaf het goede voorbeeld.