Wakkerschudschokje

Dus vandaag spreekt Samsom het PvdA-congres toe en mij lijkt het dan geestig als er tijdens zijn speech een JSF-toestel over het Bredase theater Chassé vliegt, waardoor Diederik heel even volstrekt onverstaanbaar is. Dat moet toch geregeld kunnen worden? Staat dat onding niet in Gilze-Rijen? Of moet ie uit Leeuwarden komen? Een JSF zonder verder commentaar. Dat die supersonische straaljager de socialisten even lekker wakker schudt. Hij hoeft niet eens door de geluidsbarrière. Even stevig ronken boven het congreszaaltje lijkt me meer dan genoeg.

Hoop wel dat Samsom een beetje hersteld is. Want hij deed deze week gewoon raar. Heel raar zelfs. Hij ging als een razende tekeer tegen Alexander Pechtold, die niets anders had gedaan dan zijn politieke plicht. Namelijk een motie van wantrouwen indienen tegen een minister, die poedelnaakt op zijn eigen puinhoop excuses zat te murmelen. Een puinhoop gebouwd van louter jokkebrokken. De minister was trouwens onverstaanbaar omdat hij tot over zijn wenkbrauwen in het stof zat. Alleen zijn hoed kwam er nog bovenuit. Ronald wilde zelf niet van het pluche. En wat doe je dan? Dan help je hem een handje. Al was het maar in de geest van de deze week op tragische wijze overleden Els Borst, de zachtmoedige en wijze voorvechter van humane euthanasie. Ronald diende na ondraaglijke pijn uit zijn lijden verlost te worden. En Alexander wilde dat klusje samen met wat oppositiemaatjes wel klaren. Hoewel: zij wisten allemaal dat het niet meer dan een kietelend plaagstootje was. Een wakkerschudschokje! En toen was Died boos. Boos is een eufemisme. Woedend was hij. D66 is namelijk een konkelpartner. Die houdt de uiterst wankele coalitie al een tijdje op de been en mag een minister, die door het hele land vierkant wordt uitgelachen, niet adviseren. Wat dat advies was? Ronald opzouten! Wegwezen. Je bent een ongeloofwaardige ijdeltuit, die binnenkort zelfs bij het openen van een kinderdagverblijf door de peuters keihard wordt uitgejouwd.

Vorige week voorspelde ik al dat hij gewoon zou blijven zitten. Dat was niet zo moeilijk. Iedereen wist dat. Nou moet ik wel iets bekennen: ik had nog wat extra informatie van mijn collega Gordon, die zoals u weet regelmatig door de minister-president gebeld wordt. Dan praat Mark onze nationale relnicht even persoonlijk bij. Mark heeft geen nummerherkenning uit angst dat Gordon zijn mobiele nummer in een boze bui aan heel Nederland doorgeeft. Gordon vertelde mij tijdens een gezamenlijke schnabbel dat hij en Mark niet alleen bellen, maar ook heel veel whatsappen, sms’en en mailen. En Plasterk leest die informatie op het hoofdkantoor van de AIVD hijgerig mee.

Later ontkent hij dat om het daarna weer toe te geven onder het motto dat hij het moest ontkennen omdat hij op televisie was en dat het niet slim was om op televisie te komen, maar hij was op de televisie omdat hij nou eenmaal altijd op televisie is… zoiets. Gordon snapt het wel. Gordon vertelde ook dat Mark komende mei met de koning en de koningin plus Camiel Eurlings naar de Toppers in de Amsterdam Arena komt. Als een soort Sotsji-reünie. De koning wil de monarchie op die manier een minder elitaire uitstraling geven. Trix hield van moeilijk ballet, moderne kunst en onbegrijpelijke poëzie, maar Lex & Max gaan meer voor Froger & Rieu. Daarom was onze koning op de schaatstribune expres gehuld in zo’n burgerlijk Wibrajack. Dichter bij het klootjesvolk. Hij wil komende Prinsjesdag het Wilhelmus door Kleintje Pils laten toeteren. Meer gezelligheid. Gordon heeft mij heel zacht laten doorschemeren dat hij in een volgend kabinet minister van Cultuur wordt. Met Geer als staatssecretaris.

„Regeer & Goor”, schaterde de volkszanger me bijna de orkestbak in en vertelde dat zijn contact met de minister-president heel veel kwaad bloed bij showbizzcollegaatjes als Albert & Evert heeft gezet.

„Die wereld is sowieso al stoned van de kinnesinne, maar als je met de minister-president staat te bellen terwijl hij net met Lex & Max een paar schaatsers staat toe te loeien, dan knappen ze allemaal uit hun panty”, gierde Goor en keek ook mij wantrouwend aan. „Ik had Mark toevallig ook aan de lijn toen Poetin een bliksembezoek aan het Holland Heineken House bracht.”

„Met wie bel je Mark?”, vroeg Poetin een tikje jaloers.

„Met een vriendin”, antwoordde Mark heel diplomatiek.

„En dat deed pijn”, zei Goor, „heel veel pijn. Ik voelde me verloochend. Maar ik snapte hem wel. Dat is nou politiek. En daar kan Died nog wat van leren!”