Modern koningshuis maakt ook plaats voor katholieken

Jaime de Bourbon de Parme, zoon van prinses Irene, wordt de nieuwe Nederlandse ambassadeur bij het Vaticaan (NRC Handelsblad, 8 februari). U noemt dat saillant omdat zijn moeder exact vijftig jaar geleden de overstap maakte van de protestantse naar de katholieke kerk, hetgeen in het toenmalige Nederland tot grote beroering leidde. Maar de zaak is in feite nog pikanter en moet tot enig gekraak en gepiep in de koninklijke grafkelder in Delft leiden. Daar moet koningin Wilhelmina (1880-1962) zich in haar graf omdraaien nu een van haar achterkleinzonen deze positie krijgt. In 1925 besloot de Tweede Kamer op voorstel van SGP-leider dominee Kersten het gezantschap bij de paus juist op te heffen. Dit onder applaus van koningin Wilhelmina, die zich beschouwde als een ‘protestantse vorstin van een protestantse natie’. De weerzin van Wilhelmina tegen het Vaticaan speelde weer op tijdens haar Londense jaren in de Tweede Wereldoorlog. Minister-president Gerbrandy en minister van Buitenlandse Zaken Van Kleffens wilden het gezantschap bij de paus herstellen, omdat zij dit een belangrijke luisterpost voor de internationale diplomatie vonden. Wilhelmina verzette zich met hand en tand, maar moest buigen voor haar ministers. Nu wordt haar achterkleinzoon dus ambassadeur bij de paus, nadat een andere achterkleinzoon al een katholieke koningin in het Oranjehuis gebracht heeft. De Oranjemonarchie wordt na tweehonderd jaar volwassen en kan gaan functioneren voor alle bevolkingsgroepen.

Bert van Nieuwenhuizen, Wilhelmina, vorstin op een te hoog voetstuk

Els Borst

Dapper en verstandig mens

Els Borst heeft veel betekend voor mensen met hiv. In de jaren negentig werd duidelijk dat de vermenigvuldiging van het aids-virus met een ‘cocktail’ van drie geneesmiddelen doeltreffend en langdurig kon worden afgeremd. Wij hebben toen met het AidsFonds en de HIV Vereniging Nederland een lobby gevoerd om deze middelen vervroegd toe te laten. De ambtenaren van VWS hadden er geen oren naar. Het was om moedeloos van te worden: iedere aids-behandelaar had patiënten die zonder de nieuwe behandeling morgen konden overlijden. Alles veranderde toen we directe toegang kregen tot minister Borst. Zij belegde een bijeenkomst met de relevante ambtenaren, de voorzitter van het AidsFonds, de voorzitter van de HIV Vereniging en ondergetekende. Het leek wederom een patstelling te worden, maar toen een van de ambtenaren voor de zoveelste keer zijn bezwaren begon te uiten, onderbrak zij hem en zei: „Maar jij hebt geen aids”. Ik krijg nog kippenvel als ik aan dat moment denk. De nieuwe hiv-remmers kwamen beschikbaar en tientallen mensen werden gered. Dankzij de verstandige en dappere Els Borst.