Van verscheurde giraf leert kind niets

Een gezonde jonge giraf met een kogel doden, omdat het dier toevallig ‘verkeerde genen’ heeft. „Moedig”, noemt tv-recensent Hans Beerekamp het om dat uit te voeren en te laten zien. Op het achtuurjournaal nota bene en ook nog eens over twee pagina’s in NRC van 11 februari.

Je kunt het net zo gemakkelijk kil, onbarmhartig en sensatiebelust noemen om een levend wezen dat door zijn gevangenschap geen kans heeft, te doden en zijn resten daarna aan de leeuwen te voeren. Heel educatief voor de kinderen. Of toch niet?

Een gezonde jonge giraf was in het wild niet gepakt door de leeuwen. Leeuwen kiezen de zwakste van de kudde. Dat leeuwen vlees eten, wisten we al en dat de zich altijd superieur wanende mens met vuurwapens overal dood en verderf zaait evenzeer. Wat is dan de educatieve meerwaarde?

En natuurlijk is er geen wezenlijk verschil tussen slachtvee en dierentuindieren, maar de door Beerekamp impliciet hypocriet genoemde mensen die kritiek hebben op dit gedrag van berekenende dierentuinbazen (waarom geven ze zo’n giraf dan een naam, als het toch maar een ding is?) zijn niet zelden vegetariër en hebben ook kritiek op de grootschalige vleesindustrie.

Misschien is het spektakel rond Marius wel vooral een filosofisch teken des tijds, een van kille berekening. Wie niet naadloos past in het uitgestippelde beleid, kan wel weg.