Veel voor vegetariërs en een verrukkelijke pittige kaas

Foto Olivier Middendorp

‘Afrikaans aan de Amstel”, zo luidt de slogan van Ethiopisch eetcafé Ibis. Het interieur laat daar geen twijfel over bestaan: knalturquoise muren, vol met bric-à-brac aan houten maskers en beeldjes, een poster met het Ethiopisch alfabet en beschilderde perkamenten lampenkappen. Net als de dikke, gewoven tafelkleden en de Afrikaanse muziek.

Natuurlijk moeten wij direct het bananenbier (3,50) proberen. Daarbij krijgen we een halve kokosnoot om het flesje in uit te schenken; de kokosnoot zelf blijft rechtop staan in een gevlochten stoffen ring. Het bier heeft een sterk geparfumeerde bananengeur, een laag alcoholpercentage en is verschrikkelijk zoet. Een soort shandy in de smaak ‘schuimbanaantje’. Van het merk Mongozo (dat in België wordt gebrouwen) verkopen ze ook mangobier (even zoet) en het veel sterkere (7%) ‘palmnut’-bier: een stevig, bitter bier met de nasmaak van jutezak.

De kaart is uitgebreid: twaalf voorgerechten, een dertigtal hoofdgerechten, een kindermenu en toetjes. Allemaal uitermate schappelijk geprijsd. We beginnen met de sambusa besiga (4,-), twee bladerdeegpakketjes met rundvleesgehakt. Het bladerdeeg is knapperig en niet vet, het gehakt is niet droog en fijn gekruid. Lekker, verder niet heel uitgesproken. De zoete-chili-snackbarsaus is een beetje jammer. Een degelijk pompoensoepje met honing (4,-) is zoet met een licht pitje. De salade met gember – een bizar misplaatste Griekse salade (met feta en zwarte olijven) met een vies-zoete gemberdressing – moet onmiddellijk van de kaart.

Wat je wél wil bestellen is de ayeb begommen (3,50), de pittige zelfgemaakte kaas met Ethiopische gekruide boerenkool. De kaas houdt het midden tussen feta en ricotta en is werkelijk verrukkelijk – goed pittig gekruid met fijngehakte boerenkool erdoor. Dit is gaaf! Met lekker cakeachtig brood met zwarte sesam en witte peper.

Er is hier inderdaad veel te halen voor de vegetariër, zoals Dolf Jansen zegt – acht voorgerechten (tegenover vier met vlees of vis) en dertien hoofdgerechten. We nemen de Ibis Speciaal Vegetarisch (15,-), een „traditioneel menu dat vaak wordt gegeten bij feestpartijen” en een „combinatie van bijna alle vegetarische gerechten”. Bijna alle gerechten zijn stoofjes of puree die naast elkaar worden geserveerd op een grote schaal bekleed met enjera (de luchtige, zachte zuurdesempannenkoekjes waarmee de gerechten traditioneel worden opgedoopt). Het zijn een hoop linzen en erwten. Qua kruiderij verschilt het niet veel, het smaakverschil zit ’m vooral in de basisproducten, de verschillende erwten en linzen. Dat is leuk. Vooral lekker zijn de aardappels met boerenkool en de stevige bietjes met gember.

Ik kan het natuurlijk niet laten om ook de gebakken lamsmaagjes en -lever in Ethiopische kruiden (12,50) te bestellen. De maag en lever zijn fijngesneden en gemengd met lamsgehakt. Het mengsel wordt opgediend in een schaaltje met een oliesaus. Het gerecht is niet heel vuig, maar je moet natuurlijk wel van tripe houden. Het is goed gekruid, flink pittig, dat kan het orgaanvlees goed hebben. Alle hoofdgerechten komen met een aantal vaste bijgerechtjes en sauzen. Noemenswaardig zijn opnieuw die overheerlijke pittige kaas (ditmaal zonder boerenkool) en de groene linzen met zure mosterd.

De volgorde van voor-, hoofd- en nagerechten is natuurlijk een westerse uitvinding. De soep en de sambusa’s doen het hier prima als voorgerecht, maar een toetje moet je niet willen. De keus is een citroen gevuld met citroen-ijs, een kokosnoot gevuld met kokosijs en hetzelfde geintje met een ananas en een sinaasappel (4,-/5,-). Die dingen worden zo kant-en-klaar ingekocht en het ijs is niet echt lekker. Sluit de avond liever af met een traditioneel potje sterke Ethiopische koffie met kardemom (vanaf twee personen 5,-).

Eten bij Ibis is een leuke ervaring. Alleen de zelfgemaakte pittige kaas is al reden genoeg om het te bezoeken. Verder zijn niet alle smaken even uitgesproken, maar dat hoeft ook niet altijd. Ga vooral voor de hoofdgerechten, die zijn interessant en smakelijk. En laten we eerlijk zijn: het kost geen fluit!

Het enige wat ik niet snap is hoe Dolf Jansen hier „al etend” hardloopsnelheid op hoopt te doen. Ik waggelde op zeer laag tempo voldaan de deur uit. Maar dat kan ook het bananenbier geweest zijn.