Wat schenkt een Marokkaanse in haar wijnbar?

Afgelopen zaterdag opende een Marokkaanse mevrouw Uva Dolce, een wijnbar in Rotterdam-Noord. En dat is vragen om moeilijkheden. Niet zo zeer omdat dit horecaformat tot op heden een nogal zieltogend bestaan leidt in Nederland, maar omdat zij natuurlijk direct bedreigd werd. NRC Handelsblad berichtte er gisteren over. En de Volkskrant bracht het nieuws vandaag.

Voor de vorm heb ik mij in door beide kranten gepubliceerde bedreigingen heen gewerkt die haar vanuit islamitisch-extremistische hoek werden toegeblaft. Wat obligate doodsverwensingen. En ook de plichtmatige zweepslagen knalden weer volop.

Vervolgens werd er melding gemaakt van de, eveneens te verwachten, adhesiebetuigingen. Inclusief – ook open deur – die van Joost Eerdmans van Leefbaar Rotterdam. Daarbij las ik dat om het openingsfeest compleet te maken er politiebewaking was.

Dit laatste waarschijnlijk mede om te voorkomen dat gekende bedreigers ‘PowNews fundamentalist’ Shabir Burhani (NRC) en ‘de radicale Leidse moslim’ Maiwand al-Afghani (de Volkskrant) wat kwamen drinken, want nog geen achttien.

Helaas ontbrak in de berichtgeving het voor mij zo relevante nieuwsingrediënt: wat voor wijn werd er geschonken in Uva Dolce?

Beide titels repten over ‘halalwijn’. Maar die is alcoholvrij. En dat drinken is te vergelijken met seks hebben met een opblaaspop.

Wel had de Volkskrant ‘een keramieken schaal in de vorm van een koffiefilter met champagneflessen’ gezien. Maar welke merken het waren bleef onbelicht. NRC wist te melden dat de kersverse wijnbaruitbaatster al een wijnverleden had. Een vriendin liet haar ooit eens kennismaken met de wijnen van Astoria (een bezoekje aan hun website is getuige het daarop gepredikte motto juist nu extra de moeite waard). En een en ander resulteerde vervolgens in een eigen handel met Italiaanse en Spaanse wijnen. Dus die zal ze ook wel in Uva Dulce schenken.

En Marokkaanse dan? Ik heb er niks over gelezen.

Aan de ene kant zou het mij niets verbazen als ze deze wel op de kaart heeft staan. Ik proefde al eens Tandem en S di Siroua, beide buitengewoon goede syrahs uit Romani, noordoostelijk van Casablanca. En een chardonnay van Château Roslane, uit de omgeving van Meknes, liet zich zelfs vergelijken met een goede meursault.

Aan de andere kant zou ik er begrip voor hebben als Marokko op haar wijnkaart ontbrak. Een importeur die Marokkaanse wijnen aan de Nederlandse supermarkten leverde is er op een gegeven moment maar mee gestopt.

Volgens hem omdat iedere keer als er in het nieuws sprake was van overvallen, homopesten of bedreigingen waar Marokkaanse boefjes bij betrokken waren de verkoopcijfers kelderden.