Totaal absurd dat hij niet is afgetreden

Arme PvdA’ers. Straks zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Dus binnenkort moeten leden van de partij weer met rozen langs deuren om kiezers te overtuigen. Het aanblijven van ‘hun’ Ronald Plasterk heeft dat er niet makkelijker op gemaakt. De reacties zijn voorspelbaar. Plucheplakkers! Zakkenvullers! Lazer toch op met je eerlijke verhaal!

Door aan te blijven heeft Ronald Plasterk niet alleen de geloofwaardigheid van zichzelf en zijn partij beschadigd, maar iets veel groters: het vertrouwen in de politiek.

Eén van de hoofdregels van die politiek is (of zou moeten zijn): een minister die verkeerde informatie geeft, vertrekt. Verkeerde informatie is er zonder twijfel gegeven, niet voor niets heeft Plasterk excuses aangeboden.

En wat nog erger is: ruim twee maanden lang wíst hij dat hij verkeerde informatie had gegeven, maar vertelde hij dat niet. In „het belang van de staat”. Totdat hij zich gedwongen voelde het toch te vertellen, omdat het anders uit zou komen in een rechtszaak. Dat is om twee redenen een merkwaardige redenering: 1. Een minister die het winnen van een rechtszaak belangrijker vindt dan het goed informeren van de Kamer zegt eigenlijk dat hij een opfriscursus staatsinrichting nodig heeft. 2. Bij alles wat Plasterk vanaf nu zegt, kun je je afvragen: zou het waar zijn, of verzwijgt hij iets in het belang van de staat?

Trouwens, met dat belang valt het wel mee: in het briefje waarmee Plasterk vorige week zijn fout toegaf staan twee dingen. 1. Nederland heeft zelf telefoongegevens verzameld, in het kader van terrorismebestrijding en militaire operaties in het buitenland. 2. Die informatie is met de Amerikanen gedeeld. Ja, duh. Wie wel eens een krant leest, had ook kunnen bedenken dat dat gebeurt. Dat had hij dus best eerder kunnen vertellen.

Een minister die zo beschadigd is als Plasterk, heeft ook geen gezag meer over z’n ambtenaren.

Stel je eens voor hoe ze bij de koffie-automaat over hem praten. In november zagen ze zijn onhandige optreden in Nieuwsuur. En gisteren zagen ze hem in de Tweede Kamer sorry, sorry, sorry zeggen. Als een onzekere schooljongen leek hij af en toe bevestiging te zoeken bij zijn collega Jeanine Hennis van Defensie. Hoe kan deze minister ooit nog een advies van zijn ondergeschikten naast zich neerleggen? Ze hoeven dat maar even te lekken naar de pers, en hup, daar moet hij weer opdraven in de Kamer.

Het is gênant dat Plasterk alleen nog de steun heeft van de coalitie en twee kleine christelijke partijen.

Premier Rutte zegt voortdurend de hand uit te steken naar de oppositie. Dat moet ook, want in de Eerste Kamer hebben VVD en PvdA geen meerderheid. Pijnlijk is vooral dat het D66-leider Pechtold was die de motie van wantrouwen indiende, terwijl zijn partij het kabinet op belangrijke punten steunt. Plasterk heeft dus wel het vertrouwen van de mannenbroeders van de SGP, maar niet van de sociaal-liberalen, die politiek veel dichter bij hem staan. Ronald Plasterk is slim genoeg om, na een nacht goed slapen, alsnog te zeggen: ik houd de eer aan mezelf.