Recensies: The Lego Movie bekoort want niet alleen leuk voor kinderen

In liefst 210 bioscopen draait-ie vanaf vandaag: The Lego Movie. En zoals het speelgoed zelf, is de film echt niet alleen leuk voor kinderen. Sterker nog: in de VS stromen de zalen vol.

Hollywood krijgt wel wat kritiek voor het verhaal dat bedacht is om de Legopoppetjes heen. De conservatieven vinden het maar niks dat de door Will Ferrell ingesproken slechterik Lord Business heet: reclame voor het socialisme. Ach ja.

The Lego Movie was afgelopen weekend een van de best openende animatiefilms ooit in Amerika. Regisseurs en schrijvers Phil Lord en Christopher Miller brachten samen met de Deense speelgoedfabrikant en animatiestudio Animal Logic bijna 70 miljoen euro in het laatje.

Hoewel 3D-geannimeerd met de computer heeft de film een authentieke stop-motion stijl. Hoofdpersonage is Emmet, een blijmoedig mannetje dat graag de regels volgt die hem zijn ingeprent door jarenlange propaganda van het autoritaire regime. Dat regime wordt met strakke hand geleid door Lord Business. Tot hij door een rebels meisje abusievelijk wordt aangezien voor de Speciale, een uitverkoren held die samen met sidekick Batman en nog wat (super)helden de wereld zal redden van het kwaadaardige regime.

Een tamelijk geestige behind the scenes van Lego the Movie:

‘Plezier van het bouwen de rode draad’

De Volkskrant deelt vier sterren uit aan The Lego Movie. Recensent Bor Beekman schrijft dat Lord en Miller hun script grofweg naar dat van The Matrix hebben gevormd: er zijn meerdere dimensies, die de ‘special one’ zal moeten doorbreken om de profetie te kunnen vervullen.

“Het plezier van het bouwen vormt de rode draad door de film; zelfs de stofwolken zijn van legosteentjes. (..) De verzadiging mag iets voor het einde al toeslaan, als een dot stichtelijk familiesentiment wordt toegevoegd, maar de legofilm balanceert op fraaie wijze tussen film en commercial.”

‘Doet denken aan de frisse manier van afrekenen van Shrek’

André Waardenburg van NRC (drie sterren) roemt onder meer de vormgeving van de Lego. De karakteristieke nopjes van de blokjes zijn volgens hem bewust zichtbaar gehouden.

“In een van de mooiste sequenties behouden de golven hun blokjesvorm, maar ziet de storm er toch dynamisch uit, een knappe prestatie. (…) De licht anarchistische en ironische benadering van de film doet denken aan de frisse, humoristische manier waarop de eerste Shrek-film in 2001 afrekende met de zoete animatiesprookjes van Disney. Vrijwel alles in The Lego Movie wordt belachelijk gemaakt of geparodieerd: Batman is een jaloerse, puberale figuur die luistert naar hardrock (“darkness, no parents”), er worden grappen gemaakt over moderne filmhelden, van Gandalf tot Wonder Woman. Ook Lego zelf moet het ontgelden. Want als je altijd alle regels van de gebruiksaanwijzingen moet volgen, hoe kun je dan creatief zijn?”

De speelse subversiviteit van The Lego Movie loopt in de live-actionfinale tegen zijn eigen grenzen aan, zo oordeelt Waardenburg. “Dan steekt vet sentiment over vaders en zonen opeens de kop op en wordt het bovendien overduidelijk dat deze film gewoon ook weer heel veel blokjes Lego moet verkopen. Lord Business is in het echte leven nu eenmaal onoverwinnelijk.”

‘Doet denken aan de frisse manier van afrekenen van Shrek’

Eric le Duc van De Telegraaf (vier sterren) spreek van een “duizelingwekkend resultaat waar het plezier en de nostalgische liefde voor het speelgoedblokje van afspatten”.

“De intelligente grappen treffen stuk voor stuk doel. Wat echter vooral indruk maakt, is de verbluffende vormgeving. De combinatie van special effects, stop-motiontechniek en 3D klikt zo goed in elkaar, dat de film een organische diepte krijgt, waardoor deze plastic Lego-wereld echt tot leven komt. Een – letterlijk – steengoed spektakel voor jong en oud.”

Een gigantisch billboard voor een multinational

The New York Times noemt het verhaal wat “slordig en druk” dat “vooral ontworpen is om aan de eisen van big-budget familie-entertainment te voldoen”. Maar lof is er voor de “pop-cultuur grappen die afketsen van de hoofden van de jongere kijkers en de wereld-vermoeide volwassenen in het publiek prikkelen”.

The Guardian raakt onder meer enthousiast van de mix tussen de kindvriendelijke elementen als cowboys, robots en superhelden en de satirische steken onder water die worden gegeven aan de surveillance cultuur.

“Het blijft een gigantisch billboard voor een multinational die tegelijkertijd een haalbare blauwdruk aanbiedt voor post-neoliberale maatschappijleer. De film stelt dat het OK - zelfs spannend - is na te denken over hoe de maatschappij anders kan worden gestructureerd. Het nodigt uit om ons andere werelden voor te stellen.”