Janine Jansen sensueel en scherp

Modieuze baard, vlot pak met slanke taille: Pablo Heras-Casado (36) is de hipster onder de dirigenten. De Spanjaard heeft brede interesses. Een recente cd bevat highspeed Schubertsymfonieën met het Freiburger Barockorchester, onlangs bezocht hij de ZaterdagMatinee voor modernistisch werk met het Ensemble Intercontemporain. Zijn jongste prijs, Conductor of the Year 2014 van Musical America, lijkt verdient. Het Amerikaanse Orchestra of St. Luke’s boft met zijn chef.

Dat Heras-Casado een groot oor voor detail heeft, kwam gisteren bij het Koninklijk Concertgebouworkest goed uit. Het complexe Eerste vioolconcert (1916) van Karol Szymanowski verschiet voortdurend van kleur en combineert fonkelend gekwetter met warmbloedige lyriek. Dirigent en orkest excelleerden in nauwkeurig meetwerk. Erupties werden steeds weer eventjes uitgesteld met maximaal effect.

Het waren gunstige omstandigheden voor violiste Janine Jansen, wier sensuele vioolklank ideaal is voor dit extatische repertoire. Hallucinerend was de wijze waarop haar vibrato samenvloeide met de trilling van harpen en celesta. Passages van sluipende ritmiek werden haarscherp uitgetekend; Jansens solocadens was brandend heet. Het enigmatische slot vloog als een zwaluw uit beeld.

Ook in de Festivalouverture van Sjostakovitsj ging detaillering en feestroes probleemloos samen. Maar de populaire Tweede Symfonie van Sibelius zit vol verraderlijke overgangen. Het duister depressieve Andante is verbrokkeld, het Scherzo juist een virtuoos radarwerkje. In de finale zijn de brede orkestrale rivieren opgebouwd uit talloze noten die schijnbaar moeiteloos moeten stromen.

Hier wist Heras-Casado hoofd- en bijzaken niet altijd te herkennen. Mooi was de wijze waarop hij tijdens een machtig koperkoraal ook aandacht had voor de zachte ondersteuning van violen. Maar te vaak liet hij zich meevoeren door het woelige orkest. Hij mist nog visie op Sibelius.

Floris Don