Opinie

Merg en been

Over het Plein in Den Haag schalden stemmen. „Luíster naar ons! Luíster naar ons!”, riepen ze. En: „Zwijg niet! Anass is vermoord!” Er waren vooral vrouwen aanwezig, velen met hoofddoekjes. Er waren mannen met lichtblauwe, plastic linten om hun bovenarm geknoopt; de ordedienst. De kleine menigte, ongeveer honderd in getal, eiste heropening van de zaak van Anass, de Wassenaarse scholier die vorig jaar dood werd gevonden in een bos bij Duinrell. Vier meisjes hielden een bord vast met daarop handgeschreven ‘Anass, we zijn je niet vergeten…’, en ook twee foto’s van Anass. Eentje leek een pasfoto door de schoolfotograaf, met een hemelsblauwe achtergrond; de ander leek gemaakt tijdens een feest, hij draagt een pak met das, zijn wenkbrauwen staan verbaasd omhoog, flauwe glimlach. Anass was een „zeer bijzondere jongen”, zei zijn rector vorig jaar. Hij schreef voor de schoolkrant, wilde bij schooltoneel. Precies een jaar geleden verstuurde de politie een Amber Alert: ‘Jongen. Vermist sinds 06-02-2013 uit Wassenaar. 1.68m, kort zwart haar, groen Diesel-jack, bruine broek.’ Daarna ontrolde de tragedie zich in de krantenkoppen:

‘Lichaam blijkt van vermiste jongen’

‘Anass werd vanaf begin schooljaar gepest’

‘Dood Anass was zeker zelfmoord’

‘OM sluit onderzoek naar dood Anass’

Uit het rapport van de patholoog: ‘Anass Auouragh, 13 jaar oud geworden, is om het leven gekomen als gevolg van bij leven opgelopen omsnoerend geweld op de hals.’ Zelfmoord met sjaal was de conclusie. De berichtenstroom droogde op – maar familie en betrokken burgers deelden op Facebook alternatieve theorieën. Ze denken dat hij vermoord is, ze putten hoop uit zaken als Vaatstra. Vorige week stond op hun Facebook-actiepagina een oproep voor de demonstratie, en de vraag leuzen te verzinnen. Die stroomden binnen.

‘Wij geloven niet in Anass ZELFMOORD, OM zoek dit uit zoals het hoort!!’

‘Annas een onschuldig kind, opgehangen door een bewind!’

‘Wij hebben veel verdriet, Annas dood klopt niet!!’

Op het Plein werden andere leuzen gescandeerd.

‘De pot op met je doofpot!’

‘Heropen de zaak! heropen die zaak!’

‘Zwijg niet! Anass is vermoord!’

‘De doofpot is vol; hij lekt!’

Er waren verschillende sprekers. Ook Anass’ vader sprak, en zijn halfbroer, die rechten studeert en zich intensief met de zaak bezighoudt. „Anass is een broertje van ons allemaal”, zei hij.

Op een gegeven moment draaide de groep zich om, en richtte zich nu op de glazen pui van de achterzijde van de Tweede Kamer. ‘Laat - je - zien!’, klonk het, ‘Laat - je - zien!’

Het miezerde. Niemand liet zich zien. De groep draaide weer om.

‘Wij zijn Anass! Hij is vermóórd!’

‘Wij zijn óók vermoord!’

‘Allah is groot! Allah is groot!’

In de hoge stemmen klonk een wanhoop die door merg en been ging. Even leek het wel een demonstratie tegen de dood zelf, dat grote onrecht dat ieder ooit wordt aangedaan. Je kon je afvragen of ze hun spandoeken niet moesten kantelen, en naar de hemel richten, naar degene die kennelijk eeuwig toekeek, maar zich ook niet liet zien.