Onze docent elektronica kreeg de klas rustig met zijn ‘jump-yip’

Met plezier las ik over de prairiehond en zijn ‘jump-yip’, een gil om te testen wie van de groep er oplet (Wetenschapsbijlage, 11/12 januari). Daardoor herinnerde ik mij een variant. In het midden van de jaren 60 zat ik in de eerste klas van Rens & Rens, een onderwijsinstelling voor elektronica en radiotechniek in Hilversum. Onze docent elektronica was de heer Visser – het schijnt dat hij nog leeft. Er zaten circa 50 jongens van een jaar of 17 in de klas, dus het wilde nogal eens rumoerig zijn. Meneer Visser had een mooie ‘jump-yip’ om het attentieniveau in de klas te testen. Wanneer het weer eens zeer onrustig was sloeg hij (met een gezellig gezicht, dat wel) met twee vuisten een roffel op zijn bureau. Die roffel ging zo: pomperdepompom…. en hier pauzeerde hij een halve seconde. Dan mocht de hele klas met eigen vuisten op het eigen tafeltje de afmaker slaan: POM! POM!! Zo hard als we konden! Een fantastische methode om de klas weer bij de les te krijgen. Onze 17 jarige puberhoofden konden geen weerstand bieden aan dit verzoek. Daarna was eigenlijk altijd de rust weergekeerd en kon mijnheer Visser verder gaan met zijn les. Een onvergetelijke docent.