Twee volkeren verdienen twee staten

Vladimir Ryzhkov signaleert terecht dat zijn land kampt met systematische problemen, zoals het ontbreken van een gemeenschappelijke identiteit. (NRC, 1 februari.)

Echter, bij het zoeken naar oplossingen komt het hoge woord er niet uit: dat de huidige Oekraïne als opvolger van de gelijknamige Sovjetrepubliek een kunstmatige constructie is waarin twee groepen met een duidelijk verschillende identiteit en collectief geheugen (Stalin!) ongemakkelijk samenleven.

Voor sprekers van andere Slavische talen is het verschil tussen Russisch en Oekraïens direct hoorbaar én zichtbaar: in het Oekraïense taalgebied schrijft men de Latijnse ‘i’ in plaats van de Cyrillische.

De politiek is zichtbaar langs etnische lijnen verdeeld: het noordwesten stemde tegen Janoekovitsj en ageert tegen hem, het Russisch-sprekende zuidoosten steunt hem, luid en duidelijk.

We kunnen er rustig vanuit gaan dat het etnische onderscheid tot in lengte der dagen de Oekraïense politiek zal blijven beheersen. Zoals we in Joegoslavië hebben moeten constateren is er voor zulke problemen maar één duurzame oplossing: twee staten.

Poetin zal zich daartegen waarschijnlijk met veel verbaal geweld verzetten, maar het daarbij laten na ontvangst van een vette troostprijs: de aansluiting van het Russisch-sprekende deel bij het Grote Moederland.