Ik wil niet in schildpadtempo naar de lokale groenteboer

In de Wetenschapsbijlage van 18/19 januari menen twee wetenschappers een positief antwoord op het spoor te zijn op hun vraag of zij mensen de leeftijd van Methusalem zouden kunnen helpen bereiken.

Dat voor zulk onderzoek financiering bestaat is op zichzelf al curieus, omdat een beetje euthanasie her en der wel zo verstandig lijkt, gezien de kosten van de gezondheidszorg. Misschien kunnen die kosten nog wat uitgesteld worden, maar ze komen ongetwijfeld als een boemerang terug. En vanuit het oogpunt van werkgelegenheid is er ook al geen behoefte aan nog meer bejaarden.

Met behulp van naakte molratten en laboratoriumratten hopen deze twee rivaliserende onderzoekers genen te vinden die ons allen een heel oude dag kunnen bezorgen – zonder hart- en vaatziekten en kanker – maar over de geestelijke vermogens van de proefdieren zwijgen zij wijselijk.

De leer van Darwin inzake de survival of the fittest als sturende kracht lijkt in elk geval helemaal in de vergetelheid geraakt. Het gaat hier gewoon om het technologisch inbouwen van een stelletje genen, die schildpadden of vleermuizen wel hebben en wij niet. Waarom die dieren die genen wel hebben en wij niet doet niet ter zake. Maar genen staan niet op zichzelf. Genen zorgen voor een unieke samenhang tussen allerlei processen, die niet zomaar doorbroken kan worden.

Ik voel er in elk geval niets voor om na een gencorrectie eindeloos te overwinteren in Limburgse groeves, zonder enige garantie op vleugels die ik in de lente uit kan slaan, of mij in schildpadtempo naar de lokale groenteboer te begeven voor een krop sla. Temeer omdat daar nog miljarden wachtenden voor mij in de rij staan, want ook de caissières zullen niet meer van de snelste zijn. Dank je wel, om dit soort onderzoek zit echt niemand te springen!