‘Ik wil voelen hoe alleen wonen is ’

„Ik ben opgegroeid in een ‘woonschool’, een wijk met alleen probleemgezinnen. Als enige van het gezin had ik een normale intelligentie, mijn zwakbegaafde ouders waren niet in staat om mij en mijn broers en zussen een veilige jeugd te bieden. Op mijn zestiende greep ik de kans om weg te gaan door te trouwen. Dat eerste huwelijk duurde maar een paar weken. Op mijn negentiende trouwde ik opnieuw en emigreerde naar Australië. Ik had mijn ouders achter me gelaten maar alleen kon ik ’t niet, ik had een man naast me nodig, een maatje. Toen ik Fred leerde kennen, was ik pas weer gescheiden. Van meet af aan voelde ik me veilig en vertrouwd met hem. Hij was heel slim, en nogal gesloten. Daar viel ik op. Hij heeft me enorm gestimuleerd om onderwijs te gaan volgen. Hij geloofde in mij. Soms vraag ik me af of ik het zonder hem had gered.

„Zo’n tien jaar geleden brak het me op dat ik nooit zelfstandig, in mijn eentje, mijn leven had geleid. Ik wilde voelen hoe het is om alleen te wonen, zelf te beslissen hoe je je huis inricht, of je aan tafel eet of met het bord op schoot. Toen ik verschrikkelijk verliefd werd op iemand anders, heb ik dat aangegrepen om weg te gaan bij Fred, maar het was niet de eigenlijke reden. Ik heb me naar gevoeld door de scheiding, en nog weleens, maar het kon niet anders. Voor hem heeft er uiteindelijk ook een goede kant aan gezeten. Hij liftte altijd mee op mijn sociale karakter; na onze scheiding is hij zelf contacten gaan maken, is hij initiatiefrijker geworden.

„Fred zal altijd familie blijven. En niet alleen omdat hij de vader van mijn kinderen is. Hij is mijn dierbaarste vriend. Het moet heel pijnlijk zijn als iemand je verlaat voor een ander. Ik heb bewondering voor de manier waarop hij dat gedragen heeft.”

Brigit Kooijman