Gezocht: schrijvende ridder

In de riddertijd schreven mannen erop los. Het waren vooral eeuwige liefdesverklaringen. Platonische begeertes, hunkerend naar de onbereikbare vrouw.

Ik krijg nu alleen nog maar liefdesverklaringen van jongens op festivals. En alleen als er genoeg MDMA door hun lijf giert. De laatste persoon die mij een liefdesbrief schreef, is mijn beste vriend.

Tien jaar geleden, toen we nog op de middelbare school zaten, hing de brief met een gele cadeaustrik aan de roos die ik op Valentijnsdag van hem had gekregen. Ik weet niet meer wat er precies in de brief stond, maar het eindigde met: ‘Duizend kusjes en nog één extra ..., Sebas.’ Zo lief. Na de middelbare school hadden al mijn vriendinnen wel zo’n brief van hem gehad. Sebas was schaars, als veelschrijver van liefdesbrieven.

Mensen die tien of twintig jaar ouder zijn dan ik hebben ‘kistjes’ vol liefdesbrieven. Middelbare scholieren van nu weten misschien niet eens wat een liefdesbrief is. Die ontvangen op Valentijnsdag hoogstens een naaktfoto van hun prins via whatsapp.

Eigenlijk vind ik dat ook niet zo gek. Om de liefde aan iemand te kunnen verklaren, moet je eerst bij één persoon stilstaan. Dat is lastig omdat de aan- en afvoer van potentiële liefdes zo snel gaat.

Mensen raken snel verveeld, er is veel afleiding. Op weg naar je Tinder-date kun je de volgende Tinder-date regelen. Ik kan de namen van de scharrels van vriendinnen soms niet bijhouden. Om de week, twee weken, vier weken is een andere jongen weer interessant.

Net zo makkelijk ben jij opeens interessant, neem je de plek van een ander in, stoot korte tijd later iemand anders jou weer van je plek. De volgende kandidaat staat klaar, terwijl de eerste nog bezig is. Als de derde niet in tussentijd ook al meespeelde.

Maar om een liefdesbrief te schrijven, moet je je echt verdiepen in de ander. Je moet geestelijk iets opbouwen met elkaar.

Het fysieke lijkt het te hebben overgenomen van het geestelijke. Fysieke intimiteit is niet snel intimiderend, geestelijke wel. „Hou je ideeën en persoonlijke verhalen voor je, ik ken je pas net”, krijg je vaak te horen. Maar als je tijdens de tweede date naakt en kreunend met iemand in bed ligt, is er niets om je ongemakkelijk over te voelen. Lijfelijk. Dierlijk. Weinig hartstochtelijk.

Met woorden je liefde of interesse tonen, is versimpeld door een emoticon, een whatsappje, een Facebook- berichtje, of hoogstens een sms’je. Ridders zijn dood. En die lange, handgeschreven liefdesbrief van heel veel kantjes is ook al bijna uitgestorven.

Maar het is niet te laat. Of we deze mooie traditie laten uitdoven, hebben we in onze eigen schrijfhand.