Opinie

Liever ijsberen dan vijf minuten op snelweg

‘Floortje naar het Einde van de Wereld’ (BNN).
Floortje naar het Einde van de Wereld’ (BNN).

We gaan de komende zeventien dagen heel wat sneeuw en ijs zien, als heel Nederland 1 wordt schoongeveegd voor de jacht op potten met goud aan het einde van de regenboog in Sotsji.

Maar zo mooi als de witte landschappen in Floortje naar het Einde van de Wereld (BNN) zullen de olympische pistes niet snel worden. Het reisprogramma zoekt vooral in het uiterste Noorden en Zuiden naar het bestaan in de marge van de globalisering: vorige week de Faeröer, gisteren het uiterste noorden van Canada.

Floortje Dessing (43) en haar niet nader genoemde cameravrouw reizen naar het eindpunt van een verre vlucht (gisteren Iqaluit, de hoofdstad van het territorium Nunavut). Vandaar nemen ze een helikopter of klein vliegtuig naar een nog verder afgelegen oord, zoals Qiqiktarjuaq, en dan nog drie kilometer met de sneeuwscooter naar een ingevroren zeilboot, de Vagabond. Daar woont het gezin van twee Bretonse oceanografen en hun dochtertjes van zes en vier.

Het gaat in het programma vooral om mensen, die worteltjes schrapen, vliegeren, brood bakken, werken en beminnen onder extreme omstandigheden. Floortje en cameravrouw logeren op de boot, plassen buiten bij min 28 graden en beleven alle ontberingen mee.

Dat moet wel haast het geheim zijn van het enorme succes van de serie, die steevast meer dan 2 miljoen kijkers trekt. Dessing maakt al jaren reisprogramma’s, voor Veronica, RTL, LLiNK en BNN, maar dit heeft ze nog nooit meegemaakt. Het komt ook door de verhuizing naar publiekszender Nederland 1 pal na Wie Is De Mol? (AVRO) en natuurlij k is het een mooi gemaakte serie zonder opsmuk. Maar dat verklaart nog niet de omvang van deze kijkcijfers. Die moet ook te maken hebben met de behoefte om met bewondering te kunnen kijken naar mensen die het rooien onder omstandigheden die de gemiddelde kijker nooit aan den lijve zal ondervinden. Dit is echt leven, hard maar eerlijk. Je kijkt toch liever naar zulke helden dan naar BN’ers in de rimboe of naar jongens en meisjes die zich klem zuipen aan de rand van het zwembad.

De toon is precies goed: beetje informatie, iets meer persoonlijke ervaringen van gids Floortje en heel veel overpeinzingen en ontboezemingen van de echte hoofdpersonen. Vooral France, de moeder van de twee meisjes, komt aan het woord en vertelt in ontwapenend basaal Engels over de redenen waarom ze buiten de consumptiemaatschappij wil leven. De boot, waarmee ze van Brest naar Canada zijn gevaren, moet ’s winters bewoond worden, omdat die anders ten prooi zou vallen aan vorst en passerende ijsberen. Maar belangrijker lijkt dat ze na het overleven van vijf en een half uur drenkelingschap in de oceaan nooit meer zou kunnen wennen aan een geregeld bestaan. IJsberen zijn minder gevaarlijk dan een paar minuten op een autosnelweg, voegt haar man Erik toe . En de meisjes groeien drietalig op: Frans, Engels en Inuktitut.

Mooie, sympathieke televisie die de term ‘human interest’ bijna opnieuw definieert.