DJ Ron had honger

Ron Morelli is een klein, schichtig mannetje. Hij draagt een bril en meestal ook een muts. Type donkerblauw dopje waar een matroos mee op de kade zwaait in een oud-Hollandse vissersfilm. Ron Morelli lijkt op het eerste gezicht een vriendelijk Italiaantje. Verlegen haast. Niet het type dat zijn publiek verpulvert met een donkere bak geluidsgeweld.

Maar dat doet hij af en toe dus wel. Wat ging er zaterdagnacht mis bij Ron Morelli? Ron was geboekt als afsluiter van het Grauzone festival in Amsterdam – een festival voor punkers, krakers en mensen die geloven dat de bom ook nog kan vallen in het nieuwe millennium. Om half drie ’s nachts trok hij een geluidsgordijn van lo-fi house op dat iedere neo-punker rechtstreeks terug zijn krakershol in blies.

Was het de act voor hem? In het ondergrondse tochthol dat Doka heet, stond voor hem een melkwitte jongen de mensheid te bejammeren boven een synthesizer. De helft van de zaal – netpanty’s met veel oogpotlood en af en toe een heuse hanenkam – liep leeg. De andere helft die nog twijfelde, werd een handje geholpen door Ron. Met zijn mix van noise en onafgewerkte vuighouse veegde hij de zaal vakkundig leeg.

Of was het gewoon Ron? Ron is een spaghettivreter, dj, producer en labelbaas uit Brooklyn. Hij groeide op in een verlaten strook land ten noorden van Manhattan, genaamd Long Island. Een ‘shitty place’ waar techno en noise de soundtrack voor raves in de lokale Burger King was. Het publiek bestond uit outcasts met oranje haar en mensen op platformzolen die niet overweg konden met hun stiefvader, zo omschrijft hij het in Dazed Magazine.

Sinds een jaar of drie brengt hij platen uit op een tempo alsof hij morgen op de trein terug richting Long Island kan worden gezet. Geïnspireerd door het Haagse Bunker Records begon hij zijn label Long Island Electrical Systems vanuit zijn woonkamer/kantoor/studio in Brooklyn in 2010. Met meer dan vijftig releases in ruim drie jaar is het schema met recht moorddadig te noemen. Het bracht hem tot twee keer toe de titel label van het jaar op bij muzieksite Resident Advisor. Tussendoor toerde hij de booths van Europese clubs rond, pendelde hij op en neer tussen een geliefde in Parijse en New York en bracht hij nog een eigen plaat uit, Spit. Je zou van minder een burn-out krijgen.

Maar er was meer aan de hand. Om tien uur die avond was een verwilderde Ron het restaurant aan de overkant binnengehold, bleek. Of hij nog ergens kon eten. De promotor had geen diner geregeld. Het restaurant zat vol, het restaurant ernaast zat ook vol. De Italiaan op de hoek? Werd lastig. Kijk, dat verklaart een hoop. Ron had gewoon honger.

Zo bekeken verschillen dj’s niet zoveel van baby’s. Ze zijn wakker op de meest onchristelijke tijden en maken een hoop lawaai, maar de juiste verzorging scheelt een hoop.