Champagne plus, Champagne min

‘When times are tough, people don’t want to be seen drinking Champagne’  liet een wijninkoper van een grote Engelse supermarktketen optekenen. Het was zijn verklaring voor de tegenvallende verkopen in Engeland, na Frankrijk de grootste markt voor Champagne ter wereld. Overigens stamt deze uitspraak uit de periode pal nadat eind 2008 Lehman Brothers Holdings een hol ding bleek.

Wat er daarna gebeurde, is geschiedenis. Of beter gezegd, nog niet. Momenteel lijdt Turkije weer aan een lamlendige lira, heeft Argentinië pesoproblemen, groeit China niet hard genoeg en vertoont Slovenië achterstallig onderhoud.

Nu gaan er wat Champagne betreft regelmatig stemmen op dat de wijn niet slechts bedoeld is om wat mee te vieren. ‘Ik heb altijd een flesje koud liggen en deze drink juist na een rotdag. Die ben ik dan zo weer vergeten’, hoorde ik onlangs iemand beweren.

Als dat de afgelopen tijd dan ook in de praktijk is gebracht door internationale bankiers, vaderlandse huizenbezitters en Spaanse werklozen zou er dus geen sprake moeten zijn geweest van eb in het marktaandeel. Maar het tegenoverstelde is het geval: over 2013 werd er een min van 1,5 procent genoteerd.

Toch zijn er ook plussen te noteren. Veel zogeheten ‘grandes marques Champagnes’ zagen weliswaar hun mainstream merken inleveren, maar de verkoop van hun meer bijzondere (en kwalitatievere) cuvées toenemen Maar ook ‘de kleintjes’ profiteren.

Steeds meer familiebedrijven die eerder functioneerden als ‘productieboeren voor de grote merken’ gaan onder eigen naam aan de slag. Nieuwe generaties omarmen het biologisch of biologisch-dynamisch wijngaardenieren. Zijn trots op wat ze maken. Spelen in op de behoefte van importeurs, restaurants en consumenten naar een onderscheidende, betaalbare Champagne. In naam. En in smaak.

Zoals Lelarge-Pugeot. Familiebedrijf. Zevende generatie. Biologisch. En nog veel belangrijker: nog goed ook. Is typisch een van die leuke vondsten. Bij Lelarge-Pugeot zijn ze trots op wat zij maken en vandaar ook dat zij hun eigen naam op het etiket zetten. Zoals daar is hun Lelarge-Pugeot Premier Cru Brut (€ 37,50).  Elegant droog. Zuiver en verkwikkend. Jodium zonder dat er stuk gevallen knietjes voor nodig zijn. Wekt zieltogende smaakpapillen weer tot leven dankzij krokante zuren en trippelend wit fruit. Applausje voor Brouzje, de importeur.

Wie uitgeklapt is en de handen weer vrij heeft, proeft vervolgens Lelarge-Pugeot  Quintessence 2004. Fijne mousse, discrete notigheid, manzanillazweempje en een sjieke fraîcheur. Vintage Champagne met een non vintage prijskaartje (€ 45,25). Leg vast een flesje in de ijskast. Smaakt ook als u geen rotdag achter de rug hebt.