‘Alle toetsen bespeel ik’

De acteur speelt superheld Loki, maar ook een verfijnde vampier. ,,Jim Jarmusch is een poëet.”

Het contrast kon niet groter zijn: van de hoofdrol in een duister liefdesduet tussen twee vampiers in een vervallen Detroit, naar interviews over diezelfde rol op het zonnige strand van Cannes. Tom Hiddleston (32) beantwoordt vragen van journalisten terwijl op de achtergrond de zee zachtjes ruist. Hij speelt de muzikant en depressieve vampier Adam in Jim Jarmusch’ nieuwe arthouse-film Only Lovers Left Alive. In de film draagt Hiddleston een zwarte pruik van mensen- en geitenhaar. „Jim wilde hiermee rauwe schoonheid creëren. De schoonheid van een eeuwenoude bloedzuiger die alle groten der aarde heeft gekend, van Albert Einstein tot Jimi Hendrix.”

De Britse acteur werd bekend onder het grote publiek door de rol van de Noorse god en antiheld Loki in de blockbusters Thor (2011) en The Avengers (2012), de succesvolste superheldenfilm ooit. Met lichte verbazing vertelt hij dat hij vannacht nog werd herkend op de boot naar Cannes. „Ik zat in het pikdonder te midden van tieners en vrachtwagenchauffeurs een sandwich te eten toen een van de jongens mij herkende als Loki.”

De slechterik heeft blijkbaar aantrekkingskracht, want fans vallen als een blok voor zijn charme. Tijdens San Diego’s Comic-Con International betrad Hiddleston eind vorig jaar het podium als zijn alter ego Loki, en werd letterlijk en figuurlijk onthaald als een jonge god. De zaal ging los. ‘It’s good to be bad’, benadrukte ook de slogan in de succesvolle Super Bowl-reclame van Jaguar afgelopen zondag (meer dan acht miljoen keer bekeken op YouTube), waarin Hiddleston samen met andere Britse bad guys in de snelle auto rijdt.

Wie de acteur echter in het echt ontmoet ziet weinig slechterik achter zijn pretoogjes en vriendelijke lach. „Ik lijk wel wat op de eeuwenoude Adam, het personage dat ik speel in de film”, vindt Hiddleston, die cum laude afstudeerde in oudheidkunde aan de Universiteit van Cambridge. „Ik hou van poëzie en muziek en word blij van de dingen waar ook hij blij van wordt. Ik ben misschien niet zo getalenteerd en begaafd als die vampier, maar ik ben 32 en hij is bijna 500 jaar oud. Wij mensen hebben allemaal een kort leven, maar Adam is onsterfelijk. Ik denk dat zijn neerslachtigheid voortvloeit uit het falen van de mens om iets te doen met de capaciteit om de meest verfijnde aspecten van het leven te kunnen waarderen en de tijd die we hebben op aarde optimaal te benutten.”

Is uw fascinatie voor onsterfelijkheid ook de reden dat u deze rol wilde spelen?

„Nee. Om eerlijk te zijn wilde ik deze film per se doen omdat het een film van Jim Jarmusch. Toen ik Jim in 2011 voor het eerst ontmoette voor een kop thee in Soho, vertelde hij me in eerste instantie niet eens dat het om een vampierfilm ging. Hij had het alleen over twee geliefden. ‘Ze zijn een beetje vreemd, mysterieus, mooi, creatief, wijs en intelligent’, vertelde hij. En pas later voegde hij eraan toe: ‘O ja, het zijn vampiers’.”

Waarom wilde u zo graag in een film van Jim Jarmusch spelen?

„Ik heb zijn werk altijd geweldig gevonden. Het is poëtisch, mysterieus, gelaagd, grappig en vreemd en vraagt om geduld. Hoe later op de avond je zijn films kijkt, hoe beter ze worden. Onze breinen zijn volgens mij het fantasierijkst om zes uur ’s ochtends en elf uur ’s avonds. Daar tussenin overheerst de drukte van een chaotisch bestaan en alles wat je moet doen op een dag. De films van Jim zijn een soort dromen die bestaan in de korte tijd waarin ons brein het best functioneert.”

U heeft zeer uiteenlopende rollen gespeeld, van Shakspeare in het theater tot Loki. Hoe kiest u rollen?

„Het is mijn werk om een personage neer te zetten waar je als kijker in kunt geloven. Dat kan een Noorse god zijn in een superheldenfilm, maar ook een gothic vampier met de ziel van een dichter en een wetenschapper. Het hart van acteren blijft hetzelfde. Loki spelen is ontzettend bevredigend omdat hij zo gecompliceerd is. Maar die superheldenfilms gaan om spektakel en actie, terwijl Only Lovers Left Alive veel verfijnder is. Er is ruimte genoeg om van al die verschillende soorten films te kunnen houden.

„Ik had een theaterdocent die me ooit vertelde dat je werk aan het eind van je carrière een soort tijdcapsule wordt waarin iedere keuze die je hebt gemaakt iets vertelt over wie je op dat moment was. Het laatste wat ik wil zijn is één ding, want we hebben allemaal 88 toetsen op de piano.”