Benoeming Dichter des Vaderlands splijt België

De eerste Belgische Dichter des Vaderlands, de Vlaming Charles Ducal, sprak gisteren in Brussel zijn aanvaardingsspeech uit – te midden van een controverse. Want: dichten voor het vaderland? Welk vaderland dan?, klinkt de kritiek uit Vlaanderen waar de grootste partij N-VA streeft naar Vlaamse onafhankelijkheid.

„Tot over hun enkels staan de initiatiefnemers in de modder van de Belgische politiek”, schrijft de Vlaamse dichter Dirk van Bastelaere in De Standaard waarin hij collega Ducal voor verrader uitmaakt. „Ducal maakt een keuze tegen een hele bevolkingsgroep die meer autonomie bepleit.” Nationalistische Vlamingen vinden deze Dichter een verwerpelijk pro-Belgisch fenomeen. Van Bastelaere prefereert een Dichter der Nederlanden, voor Vlaanderen, Zuid-Afrika en Nederland.

Zo gaat het er wel vaker aan toe bij ons, sust een Brusselaar bij de aanvaardingsspeech. „In België zoekt men graag de politieke intrige.” Vaderlands dichter in een land met drie taalgemeenschappen en steeds scherpere tegenstellingen tussen Vlamingen en Walen: waar begínt Ducal aan? „Ik beschouw onze linguïstische diversiteit juist als een rijkdom”, zegt Ducal, een stoïcijnse oud-docent met tal van dichtbundels op zijn naam.

„Dit is geen politieke benoeming maar het initiatief van literaire verenigingen die de samenwerking tussen Nederlands-, Frans- en Duitstaligen willen bevorderen.”

Ducal wordt over twee jaar afgelost door een Franstalige dichter, en deze op zijn beurt weer door een Duitstalige. Ook in de Belgische media blijkt Ducals benoeming een splijtzwam. Sommige kranten zullen Ducals gedichten afdrukken. Andere dagbladen zoals De Standaard en Le Soir houden de boot af. „Blijkbaar willen die de tegenstellingen tussen Vlamingen en Walen op de spits drijven”, zegt Bart Vonck, lid van het team dat Ducals Nederlandstalige gedichten vertaalt in het Frans en Duits.

Ducal mijdt liever het nationalistische debat. „Ik wil de muren tussen de taalgemeenschappen slopen.”