Zelfzuchtige reus en twee brutaaltjes

Als zijn oudere broer weer eens zijn ADHD-pillen heeft gejat, wordt de 13-jarige Arbor voor de zoveelste keer onhandelbaar op school, waar het brutaaltje de leraar de huid vol scheldt. Hij komt er nog met een standje vanaf, maar bij een later incident, waarbij zijn beste vriend Swifty betrokken is, worden beiden van school gestuurd. Om iets omhanden te hebben gaan ze schroot verzamelen voor de plaatselijke schrootdealer, een geldbeluste scharrelaar – de zelfzuchtige reus uit de titel – die iedereen uitbuit en intimideert. Vooral koper uit elektriciteitskabels levert geld op, dus stelen Arbor en Swifty met gevaar voor eigen leven kabels langs spoorwegen en van elektriciteitsmasten.

The Selfish Giant, zeer losjes gebaseerd op het gelijknamige sprookje van Oscar Wilde, speelt zich af in de armste buurten van het troosteloze Bradford in Noord-Engeland. We zien variaties op scènes die we kennen uit talloze Britse sociaal-realistische films, vooral die van Ken Loach’ klassieke Kes, maar nu met twee jongens en een paard in plaats van Kes en zijn torenvalk. De jonge acteurs, beiden afkomstig uit Bradford, zijn geweldig.

De talentvolle regisseur Clio Barnard wisselt deprimerende scènes, waarin machteloze of gewelddadige ouders toezien hoe hun kinderen hun eigen gang gaan en een leven van stelen of drugs tegemoet gaan, af met verstilde, lyrische natuurbeelden.

Het rauwe realisme wordt langzaam doorspekt met beelden die een mythische dimensie herbergen, waardoor uiteindelijk een aangrijpende moderne fabel over hebzucht, armoede, verwaarlozing, liefde, opoffering en verlossing ontstaat.