Met de zegen van Sir Alex

David Moyes Foto Getty Images

David Moyes, stuurse Schot? Invoelend genoeg in ieder geval om Wayne Rooney’s ego te strelen en hem deelgenoot te maken van de plannen van Manchester United. En diplomatiek genoeg om zichzelf zo het hoofdpijndossier van een gefrustreerde sterspeler te besparen. Slimmigheid van Moyes in crisistijd.

De Britse krant The Guardian concludeerde dit weekend dat Rooney al vroeg wist van het voornemen om een recordbedrag (45 miljoen euro) neer te tellen voor Chelsea-speler Juan Mata, de man die moet redden wat er te redden valt in het rampseizoen dat zich voltrekt op Old Trafford. Precies de ambitie die Rooney wilde zien van de club. Mogelijk tekent hij nog wel bij ook. Moyes blij, Rooney blij.

En zo, met de komst van de Spanjaard Mata als voorbode van betere tijden, lijkt er iets van een einde in zicht aan de lijdensweg voor manager Moyes. Gisteren versloeg zijn ploeg de nummer laatst in de Premier League Cardiff City (2-0) met een hoopgevende rentree van Robin van Persie, een aardig debuut van Mata en prima invalbeurt van de bijna fitte Rooney. De renaissance van Manchester United?

Die komt waarschijnlijk te laat. Het kampioenschap lijkt verloren, Champions League volgend seizoen dreigt gemist te worden en dat zou voor het eerst zijn sinds 1995. Alleen de achtste finale van de huidige Champions League (tegen Olympiakos) biedt perspectief. Aan de twee bekertoernooien in Engeland kwam deze maand een einde voor United. Clubs die al twintig jaar (Everton), 35 jaar (West Brom), veertig jaar (Newcastle) of nog nooit (Swansea) bij United wonnen, deden dat nu wel.

Op een spandoek in stadion Old Trafford staat The Chosen One. Moyes (50) is niet zomaar aangesteld als trainer van de meest succesvolle Britse club van de laatste twintig jaar. Hij is verkozen door Sir Alex Ferguson om diens plaatsvervanger te worden. Met de zegen van zijn voorganger heeft hij eigenlijk weinig te vrezen. En anders zorgt zijn zesjarige contract, een zeldzaam lange verbintenis, wel voor rust.

Moyes, wiens vader nog trainer was van de jonge Ferguson, komt net als zijn voorganger uit een arbeiderswijk in het Schotse Glasgow. Zoals zo veel Premier League-trainers uit heden en verleden Glaswegians zijn. Dat zou te maken hebben met de autoriteit die uitgaat van het accent. En de totale toewijding aan het voetbal.

„Veel Schotten hebben een strengheid over zich, een sterke wil. Als het op werk aankomt zijn Schotten bloedserieus. Een onmetelijke kwaliteit”, schrijft Ferguson in zijn biografie. „Moyes heeft dat ook. Ik ken de achtergronden van zijn familie, waar hij vandaan komt. Niet dat dat de reden is om iemand aan te stellen, maar je ziet graag goede fundamenten bij iemand die aangesteld wordt op zo’n positie.”

Mooie woorden. Maar Ferguson belastte Moyes met meer dan een erfenis van twee Champions League-titels, dertien landskampioenschappen en vijf FA Cups die de tot ridder geslagen Schot in zijn (ruim) 26 jaar als United-coach won. Het probleem Rooney, die al tijden twijfels heeft bij het ambitieniveau van de club, was nooit helemaal opgelost. Ferguson vond het altijd een belachelijke gedachte om de Engelse volksjongen/superster tegemoet te komen met een inkijkje in het beleid van de club. De onvrede etterde door. „Ik heb de discussie over Rooney’s toekomst bij de club overgelaten aan Moyes”, schrijft Ferguson in zijn biografie. Ofwel: veel succes ermee.

Dat de club in Fergusons laatste seizoen de twintigste landstitel binnensleepte – dankzij de goals van Van Persie – camoufleerde het gebrek aan verversing en structurele versterking in de selectie. Dat wordt vooral de Amerikaanse eigenaars, de familie Glazer, verweten. De club is volgeladen met schuld en maakt zelden een klapper op de transfermarkt. Leuk dat Ryan Giggs (40) nog steeds meedoet, maar het is ook veelzeggend. Paul Scholes heeft nooit echt een waardige opvolger gekregen, met een gebrek aan creativiteit op het middenveld tot gevolg. Tekortkomingen werden vaak afgedekt door het succes van Ferguson.

Valt Moyes dan niets te verwijten? Heus wel. Met één pennestreek zette hij ten faveure van zijn eigen mensen de hofhuishouding van Ferguson op straat, onder wie de Nederlandse veldtrainer René Meulensteen. Volgens critici geselde hij zijn team aan het begin van het seizoen met archaïsche trainingsmethoden. Hij gokte met de fysieke gesteldheid van Van Persie, die na een liesblessure meteen 90 minuten speelde. Een week later verrekte de Nederlander een spier in zijn dijbeen.

Begin september vorig jaar, tijdens een interviewsessie bij Oranje, deed Van Persie nog wat lacherig over de arbeid onder de nieuwe coach. „Dat is niet fijn, kan ik je vertellen. Als we midweeks geen wedstrijd hebben wordt er echt keihard getraind. Pittig, maar wel goed. Dan speel je qua intensiteit een soort wedstrijd in die twee, drie dagen. Ik ben er wel happy mee.”

Bij zijn vorige club Everton wist Moyes structureel boven zijn middelen te presteren, misschien wel het belangrijkste kenmerk van een topcoach. Het geduld bij United is groot, doch niet eindeloos. „Ik wil jullie eraan herinneren dat we hier ook slechte tijden hebben gehad”, zei Sir Alex Ferguson mei vorig jaar in een toespraak op Old Trafford. „De club steunde me toen, de spelers, de staf. Het is jullie taak om nu ook de nieuwe coach te steunen.”