De prosecco hangt gewoon in de lucht

Johan Nijenhuis heeft een goudader aangeboord. Huur een aantrekkelijke vakantielocatie. Schrijf een script met een groep Nederlanders – jong, oud, ordinair – die variabele liefdesavonturen beleven. Nodig een ensemble acteurs, soapies en musicalsterren uit voor een fijne werkvakantie.

En bingo. Verliefde op Ibiza was in 2013 een enorme hit met 720.000 bezoekers, dus herhaalt Nijenhuis die formule in Toscane. Villa Triboli, een chique trouwlocatie, is nu toneel van amoureuze verwikkelingen. Marla (Simone Kleinsma), die de villa runt met haar vrolijke, zieke echtgenoot Tom, raakt in verleiding als een oude aanbidder arriveert. Haar veeleisende dochter Sanne weifelt tussen de brave Camillio en de ondeugende echtscheidingsadvocaat Jeroen, die vrouwen drie keer neemt voor hij ze dumpt.

Toscaanse Bruiloft is een luie film. De verhaallijnen zijn afgekloven, de situaties geforceerd, de dialogen houterig, de grappen slap, de personages stuk voor stuk proleten. Acteurs missen chemie en charisma, en alles is van klatsboem in elkaar gemonteerd met een muziekscore die elke stemming erin tettert.

Rotzooi?Misschien, maar ook gesmeerd volksvermaak dat precies zo slecht is als het wil zijn. Een lach en een traan, in zo’n onwaarschijnlijk tempo erdoor gejast dat het nooit langdurig verveelt. En bedoeld voor dames: die worden bediend met liefst vier bruiloften, kussen zo van de cover van de Boeketreeks en stoute zooms op ingesmeerde benen, luxe lingerie, kadetjes en sixpacks. De prosecco hangt gewoon in de lucht, kirt iemand. Zo zal het ook zijn in de zaal.