Potter en Draper in surreële komedie

‘Zag ik er werkelijk zo uit?”, zegt de oudere dokter hogelijk verbaasd als hij zijn jongere ik ziet lopen. Dat is grappig, omdat de dokter in A Young Doctor’s Notebook tijdens zijn diverse leeftijdsfases wordt gespeeld door twee acteurs die je niet gauw als één persoon zou zien, al is het maar omdat ze zo verkleefd zijn met hun andere rollen. Jon Hamm (Don Draper uit Mad Men) speelt de oudere dokter, Daniel Radcliffe (Harry Potter) zijn jongere ik.

Radcliffe is een jonge Russische dokter die na zijn afstuderen in 1917 naar een geïsoleerd dorp diep in Rusland wordt gestuurd. Het verhaal wordt verteld door zijn oudere ik, die door zijn dagboek bladert in 1934, als hij wordt ondervraagd door een Sovjet-soldaat. Dat de oudere dokter bij die terugblikken steeds in beeld is en in discussie gaat met zijn jongere zelf, doet surrealistisch aan. Wel consequent is dat zijn jongere ik zich niets van zijn commentaar aantrekt.

En dus ziet Hamm hoe Radcliffe worstelt met de wrede praktijk van syfilis en beenbreuken op het platteland: amputeren met een botte zaag en boeren die geen andere behandeling dan druppeltjes willen, ook als ze bijna dood gaan. En hij ziet hoe zijn jongere ik van wanhoop en eenzaamheid aan de morfine gaat – de verslaving die zijn leven overneemt.

Ondanks die serieuze wending gaat het er kolderiek aan toe in deze zwarte komedie – een verfilming van de korte verhalen van Michail Boelgakov (De Meester en Margarita), die zelf kort als plattelandsdokter werkte voor hij zich op schrijven toelegde.

Hamm en Radcliffe spelen hun komische terzijdes met behoud van charisma. Zeker aan Radcliffe valt nog heel wat te ontdekken als acteur. Onbevredigend aan deze miniserie is alleen dat de acht afleveringen zijn opgedeeld in twee seizoenen.

Als het gaat om absurdisme en vervreemding dan is Kaboul Kitchen een vergelijkbare serie. De ondertitel ‘Sex, whisky en Taliban’ verraadt de toon van deze Franse productie, die – dat wil je meteen weten – is opgenomen in Marokko, met enkele buitenopnames van de straten van Kabul.

Hoofdpersoon is Jacky, een 49-jarige avonturier, die in 2005 in de Afghaanse hoofdstad een restaurant met zwembad voor buitenlanders bestiert. Het zijn niet alleen de oorlog, de strenge zeden van het land en de uitgelatenheid van zijn gasten die hem problemen bezorgen. Zijn dochter Sophie, die hij 20 jaar niet zag, duikt op als medewerker van een NGO.

Jacky (Gilbert Melki) bevindt zich in dit arme en gevaarlijke land om snel veel geld te verdienen; Sophie (Stéphanie Pasterkamp) om een meisjesschool te openen. Hij is een ex-journalist, gedesillusioneerd; zij zit nog vol idealistisch vuur. De strijd tussen hun opvattingen en de botsing van hun karakters legt een stevige bodem in deze in Frankrijk populaire en gelauwerde Canal+-serie.

Natuurlijk: de Afghaanse kolonel die politicus wil worden, is een drugsbaron en een operettefiguur, en boze moslims zijn honderd procent platte woede. Maar Kaboul Kitchen is bovenal een amusante en lichtvoetige vermenging van drama en komedie, met de uitstekende acteur Melki als zwierig en charmant middelpunt.