Amsterdam fashion week in tien momenten

De afgelopen vijf dagen had op het Westergasterrein in Amsterdam de twintigste editie van Amsterdam Fashion Week plaats. Dit waren de opvallendste shows en momenten. 1. De show van Aziz Bekkaoui 2. Het opruimen van Maison the Faux 3. Live muziek 4. Het spektakel van Supertrash 5. De mannenmode van Francisco van Benthum 6. De

De afgelopen vijf dagen had op het Westergasterrein in Amsterdam de twintigste editie van Amsterdam Fashion Week plaats. Dit waren de opvallendste shows en momenten.

1. De show van Aziz Bekkaoui

Al tien jaar had Aziz Bekkaoui geen traditionele catwalkshow meer gegeven. Zijn strak geregisseerde show en zijn vrolijke, multiculturele collectie vol feest- en straatinvloeden zorgden ervoor dat zijn naam weer volop rondzingt in de Nederlandse modewereld.

2. Het opruimen van Maison the Faux

Het piepjonge label van Joris Suk en Hans Hutting mocht van programmadirecteur best een show geven op de modeweek, als ze hun eigen troep maar zouden opruimen. En dat deden ze. Ze begonnen er zo ongeveer halverwege hun uitbundige presentatie mee.

3. Live muziek

Muziekoptredens waren een grote trend op de modeweek. De beste was te zien bij Atelier MariaLux, het jonge label van de zeer ervaren ontwerper Lilian Driessen. Een voor een namen de elf muzikanten van haar gelegenheidsband (onder wie tien in MariaLux geklede vrouwen) plaats op het podium. Ook opmerkelijk: de modellen gingen aan het eind van de show rustig op een bankje zitten. Twee van hen staken, olala, een sigaret op.

4. Het spektakel van Supertrash

Van vernieuwende mode moet Supertrash het niet hebben; de kleren blijven komend najaar vooral kort, strak en sexy. Van het spektakel des te meer. Dit keer huurde Olcay Gulsen de voormalige suikerfabriek in Halfweg af. Pers, en zo’n 1.500 veelal kortgerokte en hooggehakte winkeliers zagen hoe een witte ‘wereldbol’ opsteeg, modellen uit hoge stellages kwamen lopen en hoe Gulsen zichzelf bij haar opkomst liet begeleiden door megalomane lichteffecten (maar evengoed met haar hak in het decor bleef haken).


5. De mannenmode van Francisco van Benthum

Francisco van Benthum, na jaren afwezigheid nu voor de tweede keer terug op Amsterdan Fashion Week, maakte modieuze, stijlvolle mannenmode, dit keer gebaseerd op het Russische constructivisme. Met name de witte leren sweaters met graffitiprint waren een schot in de roos. Maar ook de voetbalsjaals (geen eigen ontwerp, maar echte) zouden zomaar een trendje kunnen worden.

6. De jassen en zakjes van Maryme-Jimmypaul

De vorige Nederlandse modeweek begon met een nogal melige show van dit duo, waar ook weinig bruikbare kleren in te vinden waren. Dat was dit keer anders. Vooral de jassen van Afrikaans gedessineerde katoen, gewatteerd (kunst?) eer en geiten- en koeienhuid waren sterk. Leuk detail: plastic zakjes die door een ‘poolwind’ over de catwalk werden geblazen, en de plastic zakjes in de handen van de modellen waaruit rook kwam, wellicht een verwijzing naar de sponsor, een e-sigarettenmerk. In plaats van de ontwerpers zelf kwamen aan het einde van de show hun twee pr-dames op.

7. De romantiek van Edwin Oudshoorn

Het publiek aan tafeltjes met een glaasje champagne, bloemen langs de catwalk en vooral: kunstschaatsjurken met veel geborduurde tule, geborduurde Schotse ruiten en strakke korsetten. Ongegeneerde romantische couture van Edwin Oudshoorn, die maandagavond zijn beste en meest volwassen collectie liet zien.

8. De verf van Jef Montes

Fashion lab, het programma voor beginnend talent van de modeweek, kende ditmaal weinig hoogtepunten. Uitzondering: Jef Montes, in 2012 afgestudeerd aan ArtEZ in Arnhem, die monumentale kleding van technische stoffen liet zien. De show begon spectaculair: een model liet blauwe verf over haar witte jurk stromen.

9. De schoenen van Winde Rienstra

Bij Winde Rienstra’s vorige show waren er dankzij haar zelf ontworpen, torenhoge schoenen van plexiglas huiveringwekkende struikel- en valpartijen, en moesten de modellen ondersteund worden om te kunnen lopen. Zo erg was het dit keer niet, maar evengoed was het onplezierig om naar het moeizame geschuifel op deze hoeven van kokoshout (een producent van kokossap was de sponsor van de show, vandaar) te kijken. En dan moesten de modellen aan het eind ook nog es op een ronddraaiend plateautje plaatsnemen. Wat wilde Rienstra zeggen met dit schoeisel, dat niet eens erg mooi was? En als ze dan zo graag schoenen maakt, waarom dan niet eens platte? Ook een stuk modieuzer tegenwoordig.

10. De valpartijen bij Dennis Diem

Ook bij Dennis Diem – maker van korsetten en theatrale feestjurken – waren de schoenen idioot hoog; 27 centimeter om precies te zijn. Het duurde ook niet lang voor een model onderuit ging. Het publiek had een paar momenten nodig om te beseffen dat het geen ongeluk betrof; drie vallende modellen bleken danseressen die een performance uitvoerden. Jammer dat er daarna toch nog een model écht onderuit ging.

Fotografie Peter Stigter