Voorproefje opent Holland Dance Festival

Naast de New Zealand Dance Company treden gezelschappen op uit ondermeer Australië, Canada, Duitsland en Nederland tijdens het Holland Dance Festival in Den Haag.Foto John Dermott

Altijd goed te noteren, ook al zijn over ruim een maand gemeenteraadsverkiezingen en is de houdbaarheidsdatum van haar uitspraak dus (waarschijnlijk) al in zicht: wethouder Marjolein de Jong (D66) van Cultuur beloofde in haar openingsspeech alles te zullen doen verdere bezuinigingen op dans en cultuur in Den Haag te voorkomen.

Met deze optimistische noot werd zaterdag het Holland Dance Festival geopend, met een gala in aanwezigheid van onder anderen HKH prinses Beatrix, enige (ex-) excellenties en andere hoogwaardigheidsbekleders. Het aanbod: een voorproefje van een aantal voorstellingen in het festival dat dit jaar 40 procent minder subsidiegeld (geen 2 maar 1,2 miljoen euro) te besteden had.

Zo’n spectacle coupé is vaak tegelijk feestelijk en onbevredigend. Feestelijk wegens het smorgassbord aan gevarieerde danshapjes, onbevredigend omdat die hapjes zo klein zijn. Onder dat laatste euvel leden helaas vooral de duetfragmenten van het Bangarra Dance Theatre uit Australië, dat hedendaagse dans maakt met invloeden uit de aboriginalcultuur, en de Nieuw-Zeelandse Okareka Dance Company, waar Maori-spiritualiteit een eigen kleur en karakter geeft aan het nog bescheiden oeuvre. Beide groepen traden nooit eerder op in Nederland en kunnen dus wel enige promotie gebruiken, maar het publiek zag slechts korte stukjes contextloze dans, die (daardoor) weinig zeggingskracht hadden, ondanks lichaamsbeschildering en veel rook bij de Australiërs. Dan misschien toch liever minder filmpjes en overbodige speeches en wat langere presentaties.

Gelukkig kon de Canadees Eric Gauthier de solo I Found A Fox in zijn geheel uitvoeren. Een compacte solo van Marco Goecke, met de kenmerkende, watervlugge maar uiterst exacte, abstract-mimische maar expressieve armbewegingen die, als altijd, wonderbaarlijk muzikaal in de groef vallen op Kate Bushes song Hounds of Love. Enthousiasmerende dans die nieuwsgierig maakt naar het eerste Nederlanse optreden van de Gauthier Dance Company, later in het festival.

Dans van eigen, met name Haagse, bodem ontbrak uiteraard niet – het gala is ook een viering van de dans in de hofstad en Nederland – en die kan, met choreografen als Lightfoot en León en Stephen Shropshire, de vergelijking met gemak doorstaan. Bij Nanine Linning bleek vooral de beweging van de flinterdunne papieren stekeltjes op de kostuums van Iris van Herpen interessant. Het gala kreeg nog een extra feestelijk tintje door de uitreiking van de Jirý Kyían Ring, een ‘doorgeefprijs’ voor mensen met bijzondere verdiensten en kwaliteiten binnen de danswereld. Uit handen van de vorige ontvangster, directeur Ingrid Wolff van festival Twee Turven Hoog, kreeg Janine Dijkmeijer de onderscheiding, als erkenning voor haar prestatie als oprichtster en, tot vorig jaar, directeur van het dansfilmfestival Cinedans.