In Oekraïne is nu alles door het parlement verboden

In de minder dan vier jaar van zijn heerschappij heeft het Janoekovitsj-regime het land en de samenleving tot de uiterste grens van spanningen gebracht. Nog erger: het heeft zichzelf in een situatie zonder uitweg gebracht waar het voor altijd moet vasthouden aan zijn macht – om harde, justitiële vervolging te voorkomen. De schaal van wat er is gestolen en onteigend, overtreft alle verwachtingen waartoe de menselijke hebzucht in staat is.

De enige reactie van dit regime op vreedzame protesten, nu in hun derde maand, is geweld; geweld dat escaleert en ‘hybride’ van karakter is: aanvallen van speciale strijdmachten op de Maidan worden gecombineerd met persoonlijke pesterijen en vervolging van oppositionele activisten en gewone deelnemers aan protestacties (volgen, kloppartijen, brandstichting in auto’s en huizen, bestormen van woningen, zoekacties, arresten, rechterlijke procedures waarvan de uitkomst al vaststaat). Sleutelwoord is intimidatie. En omdat die ineffectief is, en de mensen op steeds massalere schaal protesteren, maken de machten deze repressieve acties nog harder.

De ‘wettelijke basis’ was gecreëerd op 16 januari, toen de parlementsleden, volledig afhankelijk van de president, in een wrede schending van alle procedure- en stemregels van de Constitutie, binnen een paar minuten door middel van simpel opsteken van de handen voor een hele serie van wettelijke veranderingen stemden die in feite dictatoriale macht en de noodtoestand invoerden zonder die formeel uit te roepen. Door dit op te schrijven en te verspreiden ben ik onderworpen aan verscheidene nieuwe artikelen in het wetboek van strafrecht voor ‘smaad’, het ‘opstoken van spanningen’ etc.

Kort gezegd, als deze ‘wetten’ worden erkend moet men concluderen dat in Oekraïne alles dat niet uitdrukkelijk is toegestaan door de zittende macht, verboden is. Het enige dat is toegestaan door de zittende macht is hen te gehoorzamen.

Omdat ze het niet eens was met deze ‘wetten’ stond op 19 januari de Oekraïense samenleving op, alweer om haar toekomst te verdedigen.

Vandaag zult u in televisiereportages uit Kiev betogers zien met allerlei helmen en maskers voor hun gezicht, soms met stokken in hun handen. U moet niet geloven dat dit ‘extremisten’, ‘provocateurs’ of ‘rechts-radicalen’ zijn.

Mijn vrienden en ik gaan inmiddels ook zo demonstreren. In die zin zijn mijn vrouw, mijn dochter, onze vrienden, en ikzelf ook ‘extremisten’. We hebben geen andere keus: we moeten ons leven en welzijn beschermen, net als het leven en welzijn van onze naasten en dierbaren. Speciale troepen beschieten ons, sluipschutters vermoorden onze vrienden. Het aantal omgekomen betogers alleen al uit één straat in de regeringswijk van de stad is volgens verschillende berichten 5 of 7. Bovendien worden in Kiev tientallen mensen vermist.

Wij kunnen de betogingen niet beëindigen, want daarmee zouden we ons bereid tonen in een land te leven dat in een levenslange gevangenis is veranderd. De jongere generatie Oekraïners, die is opgegroeid en volwassen geworden in de jaren na de Sovjet-Unie, verwerpt van nature elke vorm van dictatuur. Als de dictatuur wint, dan moet Europa rekening houden met het vooruitzicht van een Noord-Korea aan zijn oostgrens en – volgens uiteenlopende schattingen – tussen de 5 en 10 miljoen vluchtelingen. Ik wil u niet bang maken.

We hebben nu een revolutie van de jongeren. Met hen binden de machthebbers allereerst de strijd aan. Als de duisternis over Kiev valt, trekken onbekende groepjes ‘mensen in burgerkleding’ door de stad op jacht naar jongeren, vooral degenen die de symbolen van de Maidan-alliantie en de Europese Unie dragen. Ze ontvoeren hen naar de bossen, waar ze in de vrieskou naakt worden gemarteld. Vreemd genoeg zijn de slachtoffers van dit soort acties overwegend jonge kunstenaars – acteurs, schilders, dichters. Het lijkt wel of er vreemde ‘doodseskaders’ in het land zijn losgelaten met de opdracht al het goede uit te roeien.

Saillant detail: in de ziekenhuizen van Kiev pakt de politie de gewonde demonstranten op: ze worden ontvoerd en (nogmaals, we hebben het over gewonden) voor verhoor naar geheime plekken. Het wordt zelfs voor willekeurige voorbijgangers die geraakt zijn door een scherf van een plastic politiegranaat, gevaarlijk om naar een ziekenhuis te gaan. De artsen kunnen de patiënten alleen met een hulpeloos gebaar aan de zogenaamde ‘rechtshandhavers’ overdragen.

In de Oekraïne worden nu op grote schaal misdaden tegen de menselijkheid gepleegd, en de huidige regering is daarvoor verantwoordelijk. Als hierbij al extremisten in het geding zijn, verdienen de hoogste leiders van het land het om zo genoemd te worden.

Ik weet niet wat er gaat gebeuren, net als ik niet weet wat u zou kunnen doen voor ons. U kunt deze oproep verspreiden, voor zover mogelijk is. Leef met ons mee. Denk over ons na. We zullen net zo goed overwinnen, hoe hard zij ook tekeer gaan. Het Oekraïense volk, zal zonder overdrijving de Europese waarden van een vrije en rechtvaardige samenleving verdedigen met zijn eigen bloed. Ik hoop erg dat u dit waardeert.