Column

Dreigtweets

Vrijdag maakte een politicus bekend dat hij stopt omdat hij wordt bedreigd. Mohamed el Bachiri, een neef van de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb, zou lijsttrekker worden van de islamitische Partij van de Eenheid in Zwijndrecht. Maar niet dus.

‘Politicus stopt vanwege dreigtweets’ – ik had daar meer rumoer over verwacht. Maar misschien is de Partij van de Eenheid (PvdE) nog niet bekend genoeg.

Zaterdag sprak ik af met de Roermondse PvdE-lijsttrekker, Khalid Ramdani (48). Hij werd ook weleens bedreigd, maar koos ervoor om door te gaan. Deze week presenteert hij zijn verkiezingsprogramma. Ooit zat hij bij de PvdA, maar hij vertrok na een conflict. Nu vindt hij dat de PvdA de PVV rechts heeft ingehaald.

Sommigen noemen de PvdE een soort SGP voor moslims. Bij de gemeenteraadsverkiezingen doet de partij mee in Amsterdam, Roermond en Den Haag. In Den Haag pleit de partij voor gescheiden zwemmen. De leden deelden er vorige week gratis korans uit. Komende vrijdag staat PvdE-raadslid Arnoud Van Doorn – een voormalig PVV’er – voor de rechter: hij wordt verdacht van onder andere wiethandel.

Ramdani praat met een zwaar Roermonds accent. De ophef over gescheiden zwemmen in Den Haag vindt hij lachwekkend. In Roermond bestaat het al lang: een uurtje per week. Zo’n keuzemogelijkheid moet vanzelfsprekend zijn. Daarom is islamitisch onderwijs ook een speerpunt van zijn partij. Zijn eigen kinderen stuurde hij naar islamitische scholen in Helmond – vijftig kilometer verderop. Veel islamitisch onderwijs is excellent, zegt hij, maar je hoort alleen over Ibn Ghaldoun. Net zoals probleemjongeren in Roermond allemaal het stempel Marokkaans krijgen, terwijl van een lijst van 100 raddraaiers er maar 19 Marokkaans bleken, zegt hij. Typisch, zegt hij.

Intussen moeten islamitische kinderen op sommige scholen verplicht meedoen aan carnaval, de voorbereiding op een katholiek feest. En o wee als islamitische ouders met gewetensproblemen hun kinderen dan thuislaten. Vorig jaar had hij daarover getweet. De pers dook er meteen op. Hij kreeg zo’n vierhonderd mails, tweederde daarvan was onprettig. Dingen als: ‘Rot op’, ‘Ik weet waar je woont’, ‘Verlaat ons land, laat ons met rust’, ‘Ik maak je kapot’.

Hij heeft ze allemaal beantwoord, zegt hij lachend. Rustig uitleg gegeven. Eén mail ging echt te ver, dat heeft hij gemeld bij de politie.

Zo veel haat vanwege een best redelijk standpunt is raar, dacht ik op de terugweg. Gisteravond belde ik nog even met Mohamed el Bachiri uit Zwijndrecht. Hij was gestopt vanwege tweets als ‘moet ik mij als christenterrorist bij jou laten ontploffen’. De politie stuurde een brief dat er „niet voldoend bewijs” was om er iets mee te doen, maar dezelfde dag verscheen er weer een tweet: „Mo, heb jij kinderen? Oppassen!”

Heel veel haatmails blijken later loos alarm. Misschien deze ook. Maar: vorig jaar werden in Den Haag en Haarlem winkels gesloten vanwege dreigtweets die veel minder ernstig leken. In Leiden gingen zelfs een keer alle scholen dicht om een tweet, helikopters boven de stad, overal politiebewaking.

Maar een politicus wiens kinderen worden bedreigd stuur je alleen een briefje? Dan meet je met twee maten.