Column

De rug van Nadal

In de pauze tussen twee games trok Rafael Nadal zijn bezwete shirt uit. Met een handdoek depte hij de natste delen van zijn bovenlijf.

Er klonk flirterig gefluit vanaf de tribunes in het volle tennisstadion in Australië. Ja, zo’n rug wilden we allemaal: gespierd, vanonder smal, vanboven breed en de juiste tint bruin.

Nadal had een rug waar meisjes op het strand waterijsjes op proberen te leggen.

De tegenstander van Nadal was de Zwitser Stanislas Wawrinka. Hij stond voor het eerst in een finale van een grandslamtoernooi. Na Nadal besloot Wawrinka ook van shirt te wisselen.

Ai, die Zwitserse huid oogde ongezond, vol oneffenheden en verdwaald haar. Het bleef doodstil rond de arena.

Na de verkleedpartij speelde Wawrinka weer prachtig tennis. Zijn backhand was iedere keer een soepele slag met maximaal effect. Nadal kreunde terwijl hij de ballen vanuit de hoeken retourneerde.

Na een verloren punt boog de Spaanse tennisser voorover. Zijn gezicht vertrok van de pijn.

De rug der ruggen speelde op.

Nadal vroeg om fysiotherapie en verdween in de catacomben. Wawrinka wachtte op zijn stoel. Hij vroeg aan de scheidsrechter waarom Nadal extra verzorging kreeg. Vanaf zijn hoge uitkijkpost gaf de man ontwijkende antwoorden. Wawrinka werd boos. Hij eiste een antwoord.

Ik vertrouwde Nadal niet. Dit was vals spel. Hij deed alsof hij een blessure had, om zo een paar minuten rust te krijgen. Iedere huisarts zal beamen dat rugpijn een van de vaagste klachten is. Je kunt het vaak niet goed vaststellen en moet het verhaal van de patiënt maar geloven.

Onder een luid fluitconcert verscheen Nadal met ontbloot bovenlijf weer op de baan. De rug zag een beetje rood. Hoeveel ijsjes waren er nu weer op gesmolten?

Wawrinka was uit zijn hum. Nadal leek zijn kans te grijpen, maar uiteindelijk trok de Zwitser toch aan het langste eind. Ik was blij voor Wawrinka. En Nadal? Dat was een aansteller.

Toen kwam de prijsuitreiking.

Ik zag het bedrukte gezicht van Nadal. Hij ging voor twee microfoons staan, zijn Engels met Spaanse tongval galmde door het stadion. Hij praatte geëmotioneerd over zijn vriend Stan die verdiend had gewonnen.

„Sorry dat het zo moet eindigen, ik heb mijn best gedaan”, zei Nadal tegen het publiek.

Na het tennisduel deden de oogopslag en het timbre in de stem van Nadal mij geloven dat hij echt geblesseerd was.

Kijken naar sport is een suggestieve aangelegenheid. Omdat we topsporters tijdens de wedstrijd niet kunnen spreken, bepalen wij hoe ze denken en hoe ze zich voelen. De onaantastbare rug van Nadal had me misleid. Wie weet hoeveel ruggenwervels tijdens de wedstrijd geprotesteerd hadden?

Zo knakte een dof Zwitsers bovenlijf in vier sets een ogenschijnlijk onaantastbare Spaanse rug.