Wat je van een gozertje leren kan

Ik had het woord nog nooit gebruikt, maar toen dat onwaarschijnlijk lieve maanmannetje met lachende oren in mijn armen werd gestopt, fluisterde ik het vol ontzag: „een gozertje”. Even later haalde de verloskundige hem uit de zachte doek om hem kleren aan te trekken en zag ik dat hij een zij was en was ik vanaf dat moment de moeder van twee dochters.

Bijna vijftien jaar later ben ik ervan overtuigd dat ik een andere vrouw zou zijn als ik de moeder van een zoon was geweest, laat staan van twee zonen. Ik zou meters witbrood en ossenworst in huis halen, in plaats van pakken havermout en hazelnootmelk. Waar een buffervijl voor dient, had ik nooit geweten. In mijn kast zou geen bikinitrimmer liggen. Het parket voor de spiegel in de gang vertoonde geen slijtplekken en ik zou nooit een beetje hebben gehuild op Another Love van Tom Odell („wel de Zwette Edit luisteren, mam!”).

Aan tafel zouden we vermoedelijk alleen het hoognodige uitwisselen: „Ik heb honger/geld nodig”. Dus niet: „Wat is er? Ben je boos? Je kijkt boos. Er is wel wat. Je moet het me zeggen. Vertrouw je me soms niet?” Vrouwen lijmen nu eenmaal alles, ook dat wat niet stuk is, met woorden.

Ik speel met veel plezier mee in deze coming of age-soap en herken me dan ook helemaal niet in het artikel ‘The collateral damage of a teenager’ in het laatste nummer van New York Magazine. Daarin wordt betoogd dat niet zozeer pubers het moeilijk hebben met de puberteit, maar dat vooral ouders het slachtoffer zijn. Zodra hun eerste kind in de puberteit komt, is er een meetbare terugval in geluksbeleving, gezondheid en seks, en een toename van gevoelens van afwijzing en stressverschijnselen. Het risico daarop is helemaal groot als 1) de ouder gescheiden is, 2) het een relatie tussen moeder en dochters betreft en 3) de ouder niet zo veel om handen heeft. Dat het bij mij thuis – het huishouden van een gescheiden moeder met twee dochters – redelijk harmonieus verloopt, is dus volledig te danken aan het feit dat ik fulltime werk.

Het is een argument dat je maar weinig hoort in de discussie over vrouwen en betaald werk. Hoe een fulltime baan een enorm positieve invloed heeft op de omgang met je kinderen. Wie het te druk heeft om de hele dag in de grijnzende smoel van de puberteit te staren, heeft ook geen tijd om zich vragen te stellen als ‘heb ik het wel goed gedaan?’ en ‘wie ben ik nog als zij straks het huis uit gaan?’. Een leeg nest is minder leeg als je er niet dag en nacht op hebt gezeten.

Is het dan allemaal rozengeur en maneschijn bij mij thuis? Nee. Er is een belangrijk nadeel van de overdosis oestrogeen in mijn huis. „Als ik eerder een zoon had gehad, zou mij dat veel onnodige kopzorgen gescheeld hebben”, schreef Daniela Hooghiemstra zes jaar na de geboorte van haar zoon in een column in Esta. Ze herinnert zich de wanhoop en het verdriet om de mannen die ze niet begreep. „Hoe kun je mijn verjaardag nu vergeten? Waarom moet er een buitenboordmotor in onze woonkamer staan? Waarom moet die motor uit elkaar worden gehaald juist nu we zouden gaan varen? Waarom kijk je naar wielrennen in plaats van met mij te praten?” Ze zocht er altijd van alles achter, maar als moeder van een zoon ging ze begrijpen dat zulks inherent is aan het fenomeen man.

Ja, een gozertje had mij en mijn dochters wat dat betreft beslist een groot plezier gedaan.