Nieuwe grondwet is een mijlpaal

Van Langendonck schrijft terecht dat de nieuwe Tunesische grondwet het woord ‘sharia’ niet noemt, de Tunesische staat expliciet civiel is en de rol van de islam beperkt is tot de ‘religie van Tunesië’ (NRC, 21 jan). Maar men moet dit in de Tunesische context zien: de genoemde artikelen zijn gewoon overgenomen uit de vorige grondwet (1959). Dit geeft aan hoe klein de stap eigenlijk is die de Constitutionele Assemblee heeft gezet.

Ten tweede kan het ‘seculiere’ karakter van de pre-revolutionaire Tunesische staat niet los worden gezien van het vorige autoritaire regime. De onderdrukking was immers toen voornamelijk gericht tegen mensen die ‘te islamitisch’ waren. (Mannen met een baard werden opgepakt voor verhoor, moskeeën werden gesurveilleerd om degenen die ze ‘te vaak’ bezochten te arresteren, etc.)

Veel Tunesische voorstanders van de beperkte rol van de islam in de grondwet zijn ook voorstander van verdere onderdrukking van ‘islamisten’, dus van beperking van godsdienstvrijheid.

Waarom moet er zo op de islam gehamerd worden ? De nieuwe grondwet, die de basisrechten van de Tunesiërs beschermt, is een mijlpaal in de democratische transitie en in het achter zich laten van een repressief regime.