Soep mag je met je handen eten

Bijzonder

Restaurant de Saffraan bevindt zich aan boord van een schip dat in de Amersfoortse Eemhaven drijft. Dat klinkt avontuurlijk, maar het betreft eerder een doodlopende gracht met een kade vol nieuwbouw tegenover een oever waaraan naast de Saffraan ook een partyboot is afgemeerd. De Saffraan heeft een Michelinster en is lid van de Jeunes Restaurateurs organisatie.

Het interieur van de Saffraan blijkt verre van nautisch: er zijn weliswaar patrijspoorten, maar die hebben een groot natuurstenen kozijn. Verder een stenen vloer, veel planten en centraal in de midscheepse eetzaal een takkenconstructie die op een ooievaarsnest lijkt. Aan de muur dezelfde Fiep Westendorp-achtige wachtkamerschilderijtjes die we ook al eens bij een andere Jeune Restaurateur zagen hangen. Wordt waarschijnlijk centraal ingekocht.

De klandizie is op deze donderdagavond niet erg jeune: een bejaard gezelschap dat de wandelstokken naast de stoel heeft liggen, een ambtenarenkwartet en aan stuurboord een kantoorjubileum met cadeau en toespraak. Het welkome sfeerelement komt van het repeterende lachsalvo door een damesgezelschap in het achterschip, van ons gescheiden door een gordijn.

Aan tafel

Er is een vijfgangenverrassingsmenu van 75 euro, een zes- of achtgangenmenu (80 of 90 euro) op basis van ‘klassiekers en nieuwe vindingen’, vegetarische menu’s van 5, 6 of 8 gerechten (59 tot 73 euro). We bestellen à la carte en krijgen eerst een ‘met de handen te eten groentesoep’ die uit een schuimpje bestaat. Moet één van de ‘nieuwiteiten’ zijn waar de kaart van rept. Er volgt nog een cylinder van eekhoorntjesbrood met aubergine, een ‘gebakken ei’ dat opgetrokken is uit knolselderij met mango, en kroepoek van rode peper met limoenbladmayonaise. Het valt allemaal in de categorie knap geknutseld, alleen de kroepoek en de soep hebben ook echt smaak.

Op het bord

In de tartaar van kalfsbil (22 euro) zijn een paar kokkels en een scheermes verwerkt, ernaast staat een eitje met schuim van schelp- en schaaldieren. Een cocktail van Noordzeekrab (24 euro) met sla en haringkuit zit in een cocktailglas, met ernaast een pastille van tomatengelei. Van beide voorgerechten is de beschrijving het indrukwekkendst, ook hier zit helaas niet al te veel smaak aan.

Gelukkig bevallen de hoofdgerechten iets beter: lekkere stukken krokant gepaneerde zwezerik met jus van koffie (34 euro). De beetgare groenten ernaast liggen jammer genoeg op een mozaïek van blokjes puree in twee kleuren. Waarom veel koks door de jaren heen gefascineerd blijven door Olvarit-structuren is mij een raadsel. Het staat zo ver van echt eten af.

De tarbotfilet (40 euro) is adequaat gebakken en gaat vergezeld van ‘blote billetjes in het gras’ (snijboon en witte bonen met aardappelpuree), aan het zicht onttrokken door saus van zoete rode biet. Het beste gerecht van de avond, zij het behoorlijk aan de prijs.

De rekening

Inclusief een enkel kaasplankje, een enkel glas champagne, vier losse glazen wijn en twee espresso monsteren we af voor 180 euro, een serieus bedrag, ook voor een zaak met een Michelinster. Dineren op de Saffraan is een unieke, tamelijk kostbare ervaring die blijkbaar in een behoefte voorziet, al is dat niet de mijne.