‘Ik heb een zwak voor mensen die vallen’

Foto Maurice Boyer

Bewapening

„Ergens heeft het juridische altijd in me gezeten. Als kind had ik met vriendjes een club. Ik was ‘1ste baas’ en schreef de regels in een clubwetdagboek. Ik was zeven, kon net schrijven. De eerste regel luidde: ‘Ik heb de grootste club van al mijn broers.’ Ja, ik ben ambitieus, dat heeft vast te maken met mijn positie in het gezin. Met vier oudere broers was het knokken voor mijn bestaansrecht. Ik ben er verbaal sterk door geworden, zit meestal niet verlegen om een mening en wil graag gehoord worden.”

Autonomie

„Bij De Brauw Blackstone Westbroek ben ik na anderhalf jaar advocatenstage opgestapt. Dat was ongehoord. Maar ik ben eigenwijs, paste niet in de hiërarchische structuur. Twee jaar later ben ik met vrienden een eigen kantoor begonnen: SOLV. We waren een beetje vreemd. In de tijd van het World Online-debacle deden wij internetrecht en we waren een nichebureau, ook dat was nieuw. Ik geef ook les op de universiteit, participeer in een investeringsmaatschappij, schrijf. Lang vond ik dat een serieus carrièremens moest kiezen, nu heb ik er vrede mee dat ik het allemaal nodig heb.”

Kritiek

„Een advocaat moet nadenken over het recht, vind ik. Bij de beëdiging zweer je geen zaken aan te nemen die je niet rechtvaardig vindt. Daar zit een norm in. De laatste jaren zijn advocaten steeds meer huurlingen geworden, het verlengstuk van hun cliënt, net als bankiers en accountants. Ze bepleitten maandag A en dinsdag B als het moet. Daarom hoor je de beroepsgroep zo weinig, een opvatting kan tegen je worden gebruikt. Ik heb altijd gezegd waar ik sta op het gebied van internetrecht. Nu wil ik me, samen met anderen, ook laten horen op andere rechtsgebieden.”

Aspiraties

„Met bureau Brandeis wil ik alleen nog zaken doen waar ik 100 procent achter sta. Ik vind niet dat ik neutraal kan blijven in een tijd waarin er zulke belangrijke issues spelen. Waar ligt het evenwicht tussen privacy en veiligheid? Hoe ver strekt de uitingsvrijheid? We zijn net namens enkele burgers en organisaties een zaak gebegonnen tegen minister Plasterk. Wij willen dat de Nederlandse staat ophoudt met het gebruiken van gegevens die door de Amerikaanse inlichtingendienst NSA zijn verzameld. Kijk, dan staat er echt iets op het spel.”

Misser

„Een van mijn belangrijkste zaken heb ik verloren, zoekMP3.nl tegen de Stichting Brein. Aanvankelijk onderschreef de rechter mijn argumenten. Een zoekmachine kan illegale muziek op internet vinden, maar het is niet de zoekmachine die inbreuk maakt op de rechten. In hoger beroep wilde mijn cliënt zich niet verdedigen en hebben we alsnog verloren. De uitspraak is een belangrijk precedent geworden: technologie met een winstoogmerk die structureel inbreuk maakt op rechten, is onrechtmatig. Dat was in 2006, maar ik baal er nog van. Sindsdien procedeer ik altijd door, desnoods op eigen kosten.”

Zoektocht

„Ik was zo iemand die op feestjes zei dat hij een boek ging schrijven. Na een tijd werd dat stakkerig en moest het er van komen. Er zijn veel overeenkomsten tussen het schrijven van een pleidooi en een roman. Of je zet meteen je standpunt neer: ‘Het is een grof schandaal dat...’, of je geeft de feiten en laat de rechter zelf conclusies trekken. In 2009 ben ik met mijn vrouw en kinderen naar Italië gegaan om te schrijven. Ik dacht terug te komen met een boek. Schrijven bleek een pijnlijk proces, de gesel van de twijfel. Pas bij de vierde keer herschrijven had ik de definitieve toon te pakken.”

Overtuiging

„Ik kwam er achter dat ik een vergevingsgezind mens ben. De hoofdpersoon in Het proces van de eeuw is een jonge advocaat, Eppo Boetselaar, die verstrikt raakt in zijn leugens. Het is geen bijzonder aimabele persoon, maar ik wilde hem per se redden. Ik heb een zwak voor mensen die vallen, zoals zo’n Diederik Stapel, omdat we allemaal fouten maken en weleens liegen. Het is zo menselijk. Mijn kinderen en kantoorgenoten hou ik ook voor dat het goed is af en toe een fout te maken. Angst voor fouten maakt onzeker, daar koop je niets voor.”