Wat ben je toch een plaaggeest roepen de beschaafde libellen

Deze week is dít een bestseller – zo gaat dat ieder jaar, met het boek dat de eretitel ‘Prentenboek van het jaar’ krijgt. Die wordt door een jury van jeugdbibliothecarissen toegewezen aan een boek dat zich goed laat voorlezen, als campagnemiddel bij de afgelopen woensdag begonnen Nationale Voorleesdagen. De kwaliteit van illustraties en tekst of de algehele originaliteit doen er iets minder toe.

Voorleesbaar is het inderdaad – dat bewijst actrice Hadewych Minis wel op de bijgeleverde dvd. Maar verder is Krrrr... okodil toch wat tuttig – een brave variant op De Reuzenkrokodil van Roald Dahl en Quentin Blake. De braafheid zit al in de tekeningen: de krokodillenhuid in Rayners illustraties is mooi opgetrokken uit veelkleurige inktvlekken en energieke verfspatten, maar de andere dieren zijn veel gewoner getekend en steken er daardoor bleekjes bij af.

Het verhaaltje gaat over een krokodil die de hele rivierbedding de stuipen op het lijf jaagt, met zijn lompe gestamp en vervaarlijke tanden. ‘Wat ben je toch een plaaggeest!’ roepen de libellen (dus ze houden het beschaafd). ‘Naarling die je bent!’ kwaken de kikkers (en met dat vocabulaire verdienen ze een pluim van de Bond tegen het Vloeken). Arm dier, want de krokodil wilde helemaal niemand pesten, maar zocht simpelweg een speelkameraadje. Aan het einde komt alles goed.

Waarom hebben de jeugdbibliothecarissen nu juist hiervoor gekozen, uit het aanbod van prentenboeken uit 2012? Waarom kozen ze niet voor het veel minder brave, maar even voorleesbare Ik wil mijn hoed terug van Jon Klassen? Dat gaat over een beer die zijn hoed kwijt is – een goede en geestige navolging van Wolf Erlbruchs mol die wilde weten wie er op zijn hoofd heeft gepoept. De minimalistische tekeningen, de koele humor én de dubbelzinnige moraal maken Klassens boek echt een feest om voor te lezen.