Leest als een Allende

foto thinkstock

‘De moord van de misplaatste honkbalknuppel’, noemt de zeventienjarige Amanda het politieonderzoek. Ed Stanton werd aangetroffen in de sportzaal, gedrapeerd over een gymnastiekpaard met een kogel in zijn hoofd en een honkbalknuppel in zijn aars. Een pittig begin van een thriller uit onverwachte pen: die van Isabel Allende.

Thriller is derhalve niet het goede woord; Ripper is net als Allende’s overige werk een roman over liefde, familie, dood en het (mild) bovennatuurlijke. Maar wel een met een nadrukkelijke intrige waarin vaak wordt verwezen naar andere thrillers en waarin een seriemoordenaar te San Francisco op creatieve wijze afrekent met het verleden. De meedogenloze en voor de lezer onbekende dader wordt tegengewerkt door Amanda en haar internet-denktank Ripper, door haar vader die inspecteur is, door haar opa en vooral door Ryan.

Ja, Ryan. Hij doet de wenkbrauwen van de gemiddelde Allende-lezer(es) rijzen. Ryan is een – vooralsnog platonische – vriend van Amanda’s moeder, de beeldschone aromatherapeute Indiana. Hij is een robuuste maar eenbenige commando uit de elite-eenheid Navy Seals, met een Afghanistan-trauma, een schimmige zzp-relatie met het Pentagon, toegang tot alle computersystemen in de VS en in het bezit van een militair getrainde Mechelse herder die Atilla heet, titanium hoektanden heeft en soms een hondenbril met night vision draagt. Ryan lijkt uit veel boeken te zijn weggelopen, maar niet uit eentje die geschreven is door Isabel Allende.

Hoe leest Ripper? Het is een bevreemdende ervaring. De vele en vertrouwd kleurrijke personages, hun dagelijks leven en gevoelens, ze worden uitgebreid beschreven. Allende laat zich niet opjagen door thrillerconventies en het tempo is loom. Niet traag, want de karakters zijn interessant genoeg en worden met ironie benaderd; Allende lijkt soms bijna melig, zoals wanneer ze een masseuse loslaat op een konijn met artritis.

Ripper leest dus als een Allende maar wegens het goed geconstrueerde, bloedige moordmysterie, inclusief climax met shoot-out, wel als een ongebruikelijke.

Het thrilleraspect werkt, maar aan pure thrillerfans kan het boek niet worden aangeraden. Wel slaat de schrijfster, die al eerder experimenteerde met andere genres (Zorro, Het negende schrift van Maya), een brug naar een steeds breder publiek en heeft ze er duidelijk lol in.