De Literary Rapid Reaction Force komt redding brengen

‘Gelijktijdig voelen en denken’ – daarom draait het in het theater, zei Tom Lanoye zondag bij de uitreiking van de Constantijn Huygensprijs. Bij Lanoye kun je voor theater zo literatuur invullen en andersom. ‘En dat in taal die tegelijk fraai mag zijn, maar soms ook gewoonweg efficiënt en hard en helder. En bovendien in een kader dat zowel een doodgewoon verhaal mag zijn als een waanzinnig avontuur, zolang het maar een metafoor durft te zijn voor het hele menselijke handelen.’

Gelijktijdig voelen en denken: de beste definities zijn vaak de eenvoudigste definities.

Intussen houdt niet de poëzieweek, die volgende week begint, de literaire gemoederen bezig, en zelfs niet de daling van de boekenverkoop in België – met vier strips en drie kookboeken in de top 10 over 2013 geloof ik dat de lezende Vlaming vooral probeert zijn gevoel met zijn maag in overeenstemming te brengen, maar dat terzijde.

Nee, het epicentrum van de literaire wereld wordt deze weken gevormd door de Olympische Winterspelen. Dapper proberen de Nederlandse schrijvers gelijktijdig te voelen en te denken.

Eerst leek een boycot het beste antwoord op de Poetindictatuur, inmiddels willen ze er juist allemaal recht op af: naar het hol van de leeuw. Arthur Japin was de eerste auteur die Mark Rutte zijn diensten aanbood: „om de dialoog daar persoonlijk te voeren met u en naast u”. Ik zie vooral mogelijkheden voor dit duo in de tweemansbob. Laat Arthur sturen, dan kan Mark remmen. Meteen daarna meldde zich het eenpersoons-ijshockeyteam Pieter Waterdrinker als delegatielid en de méér dan verdienstelijke snowboarder Ted van Lieshout. Intussen zien de echte sporters scheel van jaloezie: Hein Otterspeer trainde zich vier jaar lang het snot voor de ogen, maar kwalificeerde zich niet voor de duizend meter: je zult zien dat zijn oom Willem op basis van De mislukkingskunstenaar wel mag deelnemen aan het schansspringen.

Als de literaire missie naar Sotsji slaagt is de volgende, noodzakelijke stap de oprichting van een Literary Rapid Reaction Force (LRRF): een bataljon Nederlandse schrijvers die indien nodig kunnen ingrijpen op alle plaatsen ter wereld waar de boel uit de klauwen loopt. Zo worden er in het geheim al schrijvers gerekruteerd voor andere missies. Dat is volgens een nauw betrokkene niet zo eenvoudig, met name voor uitzending naar Mali zijn nauwelijks auteurs te porren. „Tommy Wieringa zei dat hij weinig nut zag in een toernee door Afrikaanse failed states. Hij gaat immers deze Boekenweek ook niet naar Polare en andere failed bookshops.” Herman Koch trok zelfs het hele project in twijfel: „Je ziet nu allemaal jaren-zeventig-achtig idealisme bij mijn collega-schrijvers. Maar ongetwijfeld horen we straks andere geluiden als de eerste body bags het Letterkundig Museum worden binnengedragen.”